خونآشام من
خونآشام من
فصل اول: مهمان قلعه
صدای باران روی سقف ماشین، فضای داخل را سنگینتر کرده بود.
جیمین کنار پنجره نشسته بود و پیشانیاش را به شیشه تکیه داده بود. قطرههای باران یکییکی از شیشه پایین میآمدند و منظرهی تاریک بیرون را محو میکردند.
سه ساعت بود که در سکوت رانندگی میکردند.
سه ساعت از وقتی که خانوادهاش او را سوار این ماشین کرده بودند.
حتی یک نفر هم بدرقهاش نکرده بود.
جیمین لبش را به دندان گرفت تا بغضش را کنترل کند.
آخرین حرف پدرش هنوز در ذهنش بود:
«از امروز، اونجا خونهی توئه.»
اونجا.
قلعهی یونگی.
اسمش بهتنهایی کافی بود تا مردم شهر آهستهتر حرف بزنند.
یونگی، خونآشام بیستسالهای که قدرتش بین خونآشامهای منطقه زبانزد بود.
میگفتند ده سال است خون نخورده.
بعضیها میگفتند دیوانه شده.
بعضیها میگفتند آنقدر قدرتمند است که اصلاً نیازی به خون ندارد.
اما یک چیز را همه میدانستند:
هیچ انسانی نباید بدون اجازه وارد قلمرو یونگی میشد.
جیمین آهسته پرسید:
«چقدر دیگه مونده؟»
راننده بدون اینکه برگردد، جواب داد:
«چند دقیقه.»
جیمین نفس عمیقی کشید.
دستش را روی سینهاش گذاشت.
قلبش خیلی تند میزد.
ماشین ناگهان وارد جادهای باریک و سنگفرش شد.
درختهای بلند دو طرف جاده قرار داشتند و مه غلیظی بینشان شناور بود.
چند لحظه بعد، جیمین آن را دید.
قلعه.
ساختمانی عظیم و تاریک که روی تپهای بلند قرار داشت.
برجهای بلندش در مه ناپدید میشدند.
جیمین با ترس زمزمه کرد:
«وای...»
ماشین جلوی دروازهی آهنی توقف کرد.
دروازه بدون اینکه کسی آن را لمس کند، آهسته باز شد.
جیمین خشکش زد.
ماشین وارد محوطه شد.
چند متر جلوتر ایستاد.
راننده پیاده شد و در سمت جیمین را باز کرد.
«رسیدیم.»
جیمین چند ثانیه همانجا نشست.
بعد با تردید پیاده شد.
هوای سرد قلعه به صورتش خورد.
وقتی سرش را بالا گرفت، درِ اصلی قلعه را دید.
باز بود.
و پشت آن...
تاریکی مطلق.
جیمین چمدانش را برداشت و وارد شد.
داخل قلعه حتی از بیرون هم سردتر بود.
دیوارهای سنگی، شمعهای بلند و تابلوهای قدیمی، فضای عجیبی ساخته بودند.
خدمتکاری به استقبالش آمد.
«جیمین؟»
ادامه؟
لایک=۵
کامنت=۵
فصل اول: مهمان قلعه
صدای باران روی سقف ماشین، فضای داخل را سنگینتر کرده بود.
جیمین کنار پنجره نشسته بود و پیشانیاش را به شیشه تکیه داده بود. قطرههای باران یکییکی از شیشه پایین میآمدند و منظرهی تاریک بیرون را محو میکردند.
سه ساعت بود که در سکوت رانندگی میکردند.
سه ساعت از وقتی که خانوادهاش او را سوار این ماشین کرده بودند.
حتی یک نفر هم بدرقهاش نکرده بود.
جیمین لبش را به دندان گرفت تا بغضش را کنترل کند.
آخرین حرف پدرش هنوز در ذهنش بود:
«از امروز، اونجا خونهی توئه.»
اونجا.
قلعهی یونگی.
اسمش بهتنهایی کافی بود تا مردم شهر آهستهتر حرف بزنند.
یونگی، خونآشام بیستسالهای که قدرتش بین خونآشامهای منطقه زبانزد بود.
میگفتند ده سال است خون نخورده.
بعضیها میگفتند دیوانه شده.
بعضیها میگفتند آنقدر قدرتمند است که اصلاً نیازی به خون ندارد.
اما یک چیز را همه میدانستند:
هیچ انسانی نباید بدون اجازه وارد قلمرو یونگی میشد.
جیمین آهسته پرسید:
«چقدر دیگه مونده؟»
راننده بدون اینکه برگردد، جواب داد:
«چند دقیقه.»
جیمین نفس عمیقی کشید.
دستش را روی سینهاش گذاشت.
قلبش خیلی تند میزد.
ماشین ناگهان وارد جادهای باریک و سنگفرش شد.
درختهای بلند دو طرف جاده قرار داشتند و مه غلیظی بینشان شناور بود.
چند لحظه بعد، جیمین آن را دید.
قلعه.
ساختمانی عظیم و تاریک که روی تپهای بلند قرار داشت.
برجهای بلندش در مه ناپدید میشدند.
جیمین با ترس زمزمه کرد:
«وای...»
ماشین جلوی دروازهی آهنی توقف کرد.
دروازه بدون اینکه کسی آن را لمس کند، آهسته باز شد.
جیمین خشکش زد.
ماشین وارد محوطه شد.
چند متر جلوتر ایستاد.
راننده پیاده شد و در سمت جیمین را باز کرد.
«رسیدیم.»
جیمین چند ثانیه همانجا نشست.
بعد با تردید پیاده شد.
هوای سرد قلعه به صورتش خورد.
وقتی سرش را بالا گرفت، درِ اصلی قلعه را دید.
باز بود.
و پشت آن...
تاریکی مطلق.
جیمین چمدانش را برداشت و وارد شد.
داخل قلعه حتی از بیرون هم سردتر بود.
دیوارهای سنگی، شمعهای بلند و تابلوهای قدیمی، فضای عجیبی ساخته بودند.
خدمتکاری به استقبالش آمد.
«جیمین؟»
ادامه؟
لایک=۵
کامنت=۵
- ۱۰۱
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط