ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
بر من منگر تاب نگاه تو ندارم 
بر من منگر زانکه به جز تلخی اندوه 
در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم
ای رفته ز دل ، راست بگو !‌ بهر چه امشب 
با خاطره ها آمده ای باز به سویم؟
گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه 
من او نیم او مرده و من سایه ی اویم 
من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است 
او در دل سودازده از عشق شرر داشت 
او در همه جا با همه کس در همه احوال 
سودای تو را ای بت بی مهر !‌ به سر داشت 
من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است 
در دیده ی او آن همه گفتار ، نهان بود 
وان عشق غم آلوده در آن نرگس شبرنگ 
مرموزتر از تیرگی ی شامگهان بود 
من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ 
دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت
اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش
مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت 
بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم 
آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد 
او در تن من بود و ، ندانم که به ناگاه 
چون دید و چها کرد و کجا رفت و چرا مرد 
من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش
افسردگی و سردی ی کافور نهادم 
او مرده و در سینه ی من ،‌ این دل بی مهر 
سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم