ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻭﺍﺳﻪ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺭﯾﺎﻧﻪ ﻭﺍﺳﻪ ﭼﻮﺏ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ .

ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻭﺍﺳﻪ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺭﯾﺎﻧﻪ ﻭﺍﺳﻪ ﭼﻮﺏ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ .
ﺍﻭﻟﺶ ﻓﻘﻂ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﺷﺒﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺨﻮﺍﺑﯽ , ﺗﺎ ﺳﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻧﻮﺭﻡ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﯼ
ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﯽ , ﺗﺎ ﻟﻨﮓ ﻇﻬﺮ ﻣﯿﺨﻮﺍﺑﯽ .
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﻧﺪﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ , ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻓﯿﻠﻢ ﺩﯾﺪﻥ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﮔﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ . ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎﺑﺎ ﻧﺼﻔﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﻭﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻓﯿﻠﻤﺎ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺗﻮ ﯾﻪ ﻓﻮﻟﺪﺭ ﺭﻭ ﺩﺳﮑﺘﺎﭖ ﺩﺍﺭﻩ ﺧﺎﮎ
ﻣﯿﺨﻮﺭﻩ .
ﺣﺘﯽ ﮔﺸﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﭘﺎ ﺷﯽ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻗﺖ ﺑﺮﯼ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺩﺭ ﯾﺨﭽﺎﻝُ ﻭﺍ ﮐﻨﯽ ﯾﻪ ﭼﯽ ﺑﺬﺍﺭﯼ ﺭﻭ
ﮔﺎﺯ ﮔﺮﻡ ﺷﻪ ﮐﻮﻓﺖ ﮐﻨﯽ .
ﻫﻤﯿﻨﺠﻮﺭﯼ ﺁﺭﻭﻡ ﺁﺭﻭﻡ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮﻩ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯿﺎﯼ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﻧﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ ,
ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ . ﺣﺘﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺧﻮﺩﺗﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ .
ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺭﯾﺎﻧﻪ ﺱ , ﺍﻭﻝ ﯾﺪﻭﻧﻪ , ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺗﺎ , ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ , ﯾﺪﻓﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﭼﻮﺏ ﭘﻮﮎ
ﺷﺪﻩ , ﺑﺎ ﯾﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺯ ﻭﺳﻂ ﻣﯿﺸﮑﻨﻪ .
ﺁﺩﻡ ﻫﻢ ﭘﻮﮎ ﻣﯿﺸﻪ , ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﯿﺸﮑﻨﻪ .