انقلابیگری ِ سکولار

انقلابیگری ِ سکولار

این بازیِ حرف رفتن! که چند روز است راه افتاده، نمونه‌ای از کُنش‌های زردِ شبه انقلابی است که البته سال‌هاست برقرار است. چند سال پیش هم عده‌ای احساس تکلیف کرده و دوره افتاده بودند و جشن تولد می‌گرفتند برای رهبری! که نهی شدند صراحتاً. این برخوردهای سطحی و تشریفاتی با رهبری انقلاب، جز برای فرار از مسئولیتِ کار در مسیر انقلاب نیست... چه انرژی‌ها که به‌پای چنین نمایش‌های بچگانه‌ای تلف می‌شود. انرژی‌هایی که اگر مصروفِ مسائل اساسی و مطالبات مکرر رهبر انقلاب می‌شد، امروز همین جماعت، مرثیه‌ی تنهایی رهبر را نمی‌خواندند. رهبر، با همین کارهاست که تنها می شود.

این جدیت و ممارستی که در به ثمر رساندنِ چنین ایده‌هایی به میدان می‌آید، هیچ‌گاه در مسیرِ عمل به تکالیفِ انقلابیگری فعال نمی‌شود. این هم نوعی انقلابیگری است: انقلابیگری سکولار!