شعر هجو ترامپ ملعون

شـنــیـــــدم غـربِ دنـیــــــا یـک الاغـی
لـگـد هِـی مـی پـرانـــد سُـــویِ بـاغـی
گهـی عَـرعـر کـنــد، گـــه کـــرده وِز وِز
که مویش زرد و رویش گشته قِرمز
ترامپ همچـون خـری انــدر طویــلـه
پــــــــــــــدر اصــلاً نــدارد در قـبـــیـــــلــه
هـمـی گـــویــــد کـنــــم تحـریـمِ ایران
حکــومــت را کنــــم از ریـشــه ویـران
بــــــــــرو اوّل بـخــــوان تــاریــــــخِ ما را
چـگــونـه خورده صـدّام سیـــــخِ ما را
ببــیـــن (وحشیْ شغالِ) وَر پـریــــده
کـــــــه ایــرانــی لـبــاست را دریــــــــده
دلیـــرانـــی زِ ایـــران گـــــر تــو دیــدی
کُــنـــی شــلــــوارِ خــود را در پـلـیـدی
حذر کُـن سوسکِ ژِنـده پوشِ قرمز
همانـنــدِ مــگـــس داری تـــــو وِز وِز
چـرا گـویــی تـو هـر دم حرفِ مُفتی
بـه حَـلـقـت می کنیـم چوبِ کُلفتی
سلیمـانـی که نـامش هست قاسم
چــو دیــدی یـا شنــیــدی در مـراسم
بـدان آتـش بــــه مـوی زردَت اُفــتَــد
و تیـری هـم بـه جانِ سردَت اُفــتَــد

شاعر هَجْو : محمّد گرجی