ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﯽ ﺩﻧﺪﺍﻥ ،

ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﯽ ﺩﻧﺪﺍﻥ ،
ﺁﺏ ﻧﺒﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻣﮑﯿﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ :
ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ، ُﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ ،
ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺐ ﮐﻪ ﺍﻭﻣﺪﻡ ، ﺩﯾﺪﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻥ ﺷﻠﻮﻏﻪ
ﻣﺎﻣﺎﻥِ ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯﻡ ﻫﻤﻮﻥ ﺗﻮ ﻫﺸﺘﯽ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻭﺷﮕﻮﻥ ﺭﯾﺰ ،
ﺍﺯ ﻟﭗ ﻫﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﮔﻞ ﺑﻨﺪﺍﺯﻩ
ﺗﺎ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺖ : ﻫﯿﺲ ، ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ ، ﺣﺎﺝ ﺍﺣﻤﺪ ﺁﻗﺎ ، ﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ﭼﻬﻞ ﻭ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ُﻧﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﻗﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ، ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﻫﯿﺲ ، ﺷﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﺯﯾﺎﺩ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻪ ﻭ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ ﻧﻪ ﺑﯿﺎﺭﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻌﻢ ﺁﺏ ﻧﺒﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ ﻓﺮﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺎﺩﺭ ؟ ﺁﻫﺎﻥ
ﺟﻮﻧﻢ ﻭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻪ ، ﺍﻭﻥ ﺯﻣﻮﻥ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺍﻻﻥ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﺎﺯﯼ ﻣﺎ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ ﻗﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎﻡ ﺍﻟﮏ ﺩﻭ ﻟﮏ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﻨﮓ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎﯼ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ ﻗﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻧﻮﺍﯾﯽ ﺣﺎﺝ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺭﯾﺨﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ :
ﺗﻮ ﺩﯾﮕﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﺷﻮﻫﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ، ﺯﺷﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻢ : ﺁﺧﻪ ....
ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻫﯿﺲ ﺁﺩﻡ ﺭﻭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺵ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻘﺪ ، ﺣﺎﺟﯽ ﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ، ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺭﻭ ﻃﺎﻗﭽﻪ ،
ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ، ﻧﻨﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪﻡ
ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﯿﻪ ؟
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﺪﻧﯿﺎ ﺍﻭﻣﺪ
ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﻫﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﯾﯽ ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯﺕ ،
ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﻣﺮﺩ
ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﻣﺎﺩﺭ ، ﺗﺎ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﺸﻢ ، ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﻧﻪ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﻭ ﻧﻪ ﯾﻪ ﺧﺮﺍﺳﻮﻥ ،
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻭﻥ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ، ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﻗﺎ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﺮﯼ ؟
ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻫﯿﺲ ، ﻗﺒﺎﺣﺖ ﺩﺍﺭﻩ ﺯﻥ ﻫﯽ ﺑﺮﻩ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﻧﻨﻪ ، ﻋﯿﻦ ﯾﻪ ﻏﻨﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﮔﻞ ﻧﺸﺪﻩ ،
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺶ ﻻﯼ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻭ ﺧﺸﮑﻮﻧﺪﻧﺶ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ، ﺍﺷﮑﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺎﺭﻗﺪﺵ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﺁﺥ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﻨﻢ ﻭﻟﯽ ﻧﺸﺪ ﻧﻨﻪ
ﺍﻭﻧﻘﺪﻩ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﯾﻪ ﺩﻣﭙﺨﺘﮏ ﺭﺍ ﻟﺐ ﺭﻭﺩﺧﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ ، ﻧﺸﺪ
ﺩﻟﻢ ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﺑﮕﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ، ﻭﻟﯽ ﻧﮕﻔﺖ
ﺣﺴﺮﺕ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﻡ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ، ﺑﮕﻪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ ﻭﻟﯽ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻪ
ﮔﺎﻫﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﯾﻮﺍﺷﮑﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ، ﺯﯾﺮ ﭼﺎﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﮑﻦ ﻣﯽ ﺯﺩﻡ
ﺁﯼ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪ ، ﺁﯼ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪ
ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺳﻪ ﯾﮏ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ ﻗﻞ ﻭ ﻧﻮﻥ ﺑﯿﺎﺭ ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺒﺮ
ﻭﻟﯽ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺣﺎﺟﯽ ﻗﺪ ﻫﻤﻪ ﻫﯿﮑﻞ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ،
ﺍﮔﻪ ﻣﯿﺰﺩ ﺣﮑﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻡ
ﯾﮑﺒﺎﺭ ﮔﻔﺘﻢ ، ﺁﻗﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﻓﺮﺵ ﺑﻨﺪﺍﺯﯾﻢ ﺭﻭ ﭘﺸﺖ ﺑﻮﻡ ﺷﺎﻡ ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ ؟
ﮔﻔﺖ : ﻫﯿﺲ ، ﺩﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻋﯿﺎﻝ ، ﻫﻤﯿﻨﻤﻮﻥ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎ ﺷﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﻭﻥ ﺩﻭﺭ ﺩﻭﺭﺍ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﻧﻨﻪ ، ﺑﭽﻪ ﮔﯽ ﻧﮑﺮﺩﻡ ، ﺟﻮﻭﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻡ
ﯾﻬﻮ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻡ ، ﭘﯿﺮ
ﭘﺎﺷﻮ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺁﺥ ﻧﻨﻪ ، ﭘﺎﻫﺎﻡ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ ، ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ
ﺁﺧﯿﺶ ﺧﺪﺍ ﻋﻤﺮﺕ ﺑﺪﻩ ﻧﻨﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﻤﻮ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻩ ﻭ ﻧﮕﻪ ﻫﯿﺲ
ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ، ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ ﺯﺩﻡ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﺵ
ﻫﺸﺘﯽ ، ﻭﺷﮕﻮﻥ ، ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭﻗﻞ ، ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻭ ...
ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ ﺣﺎﻻ ﺑﺸﮑﻦ ﺑﺰﻥ ، ﺑﺰﺍﺭ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﯽ
ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﺎﺩﺭ ، ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻡ ﺩﯾﮕﻪ ﺟﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻥ ؟
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﯼ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﻭ ﺑﻬﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻨﺪﻩ ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ ،
ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﯿﺲ ﻧﮕﯿﺪ
ﺑﺰﺍﺭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻦ
ﺑﺰﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻦ
ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﯿﺲ ﻧﮕﻮ ، ﺑﺎﺷﻪ؟
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ "ﻫﯿﺲ " ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﻴﺎﺩ