حیدر یغما، مشهور به «یغما خشتمال نیشابوری»، یکی از متفاوت

حیدر یغما، مشهور به «یغما خشتمال نیشابوری»، یکی از متفاوت‌ترین شاعران معاصر ایران بود؛ مردی که سال‌ها با دستانش خشت ساخت و با دلش شعر. زندگی او ثابت کرد که استعداد و عشق به ادبیات، به ثروت و تحصیلات وابسته نیست.
یغما در سال ۱۳۰۲ خورشیدی در روستای صومعه از توابع نیشابور به دنیا آمد. او در خانواده‌ای فقیر بزرگ شد و به دلیل مشکلات مالی، از کودکی مجبور به کار شد و هیچ‌گاه فرصت تحصیل در مدرسه را پیدا نکرد. سال‌ها به شغل سخت خشت‌مالی و کارگری مشغول بود و تا حدود چهل‌سالگی حتی سواد خواندن و نوشتن نداشت. اما عشق او به شعر باعث شد به‌صورت خودآموز خواندن و نوشتن را بیاموزد و پس از آن، سرودن شعر را به شکل جدی آغاز کند.
اشعار یغما بیشتر در قالب غزل، قصیده، رباعی، مثنوی و دوبیتی سروده شده‌اند. زبان شعرهایش ساده، صمیمی و برخاسته از زندگی مردم عادی است؛ به همین دلیل مخاطبان زیادی با آثار او ارتباط برقرار کردند. او در شعرهایش از رنج فقر، سختی کار، عشق، ایمان، عدالت، اخلاق و امید سخن می‌گفت و به همین خاطر لقب «شاعر مردم» را نیز به دست آورد.
با وجود شهرت، یغما هیچ‌گاه زندگی ساده و مردمی خود را رها نکرد و تا سال‌ها همچنان به کار خشت‌مالی ادامه داد. آثار او در مجموعه‌هایی مانند «سرود درد» و «غروب یغما» منتشر شده و همچنان از نمونه‌های ارزشمند شعر مردمی معاصر به شمار می‌روند.
حیدر یغما در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۶ چشم از جهان فروبست

برشی از مستند فردوسی و مردم به کارگردانی حسین ترابی