ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﺼﻪ ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﻢ

ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﺼﻪ ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺗﻮ ﻫﺠﻮﻡ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻋﻘﺐ ﺑﺸﯿﻨﻢ
ﻟﮑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﻟﻄﻤﻪ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺍﺯ ﺯﻣﻮﻧﻪ
ﮐﺴﯽ ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺸﻢ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ
ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺸﻢ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺸﻢ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﻪ
ﺍﯾﻨﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺁﻫﺎﯼ ﺩﻝ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻭﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺘﻢ ﺧﺎﻟﯿﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺗﮑﺘﻪ ﮐﻨﻢ
ﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻡ ﺭﻭ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ
************
ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺘﺢ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻭ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﻭﻟﯽ ﺁﺧﺮﺵ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﺗﻮ ﻏﺼﻪ ﻫﺎ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ
ﺩﯾﮕﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮﯼ ﺧﻠﻮﺕ ﺍﺗﺎﻗﻢ
ﺗﻮ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﺍ ﻣﻦ ﻧﯿﻮﻣﺪ ﮐﺴﯽ ﺳﺮﺍﻋﻢ
ﺍﯾﻨﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺍﻫﺎﯼ ﺩﻝ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻭﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺘﻢ ﺧﺎﻟﯿﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺗﮑﺘﻪ ﮐﻨﻢ
ﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻡ ﺭﻭ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ