"روز پنــــج شنـــبه اول مـــاه رجـــب اســـت"

"روز پنــــج شنـــبه اول مـــاه رجـــب اســـت"
و همـــین شــب جمــعه شـــب "ليــلة الـــرغـــائـــب"

"پـــیامـــبر"(ص) فـــرمــودنــد:
"رجــــب" بــــرای امّــــت مــــن "مــــاه استـــغفار" اســـت
پـــس در ایـــن مـــاه بـــه محضـــر "پـــروردگــار" از گــــناهـــان خــویـــش
پــــوزش طلبـــید کـــه "خــــداونـــد" بخشـــنده ای مــــهربـان اســـت.

و "اولـــين شــــب جمـــعه" ، كــه همـــين "شــــب جمـــعه" مــى بــاشــد
"شـــب لــــيلة الـــرَغـــائــب ،

"پــــيامـــبراكــــرمــ"{صلـــى الله عليـــه وآلــه}فــــرمـــودنــد:
در صـــورت امـــکان و "بـــلا" مــــانـــــع بـــودن. . ."روزه" گـــرفــــته شــود
چــون "شـــب جمـــعه" شــــد "مــا بـــین نــــمازِ مــــغرب" و "عــــشاء"
"دوازده رکــــعت نــــماز" اقـــامـــه شــــود
کــــه هـــر "دو رکعـــت" بــه "یـــک ســـلام ختـــم" مـــی‌شـــود
و در هــــر "رکعـــت" یــک مـــرتـــبه "ســــورۀ حـــمد". .
ســــه مــــرتـــبه "ســــورۀ قـــدر"، "دوازده" مــــرتبـــه"ســــورۀ تــوحـــید" خــوانـده شـــود
و چــــون "دوازده رکعــــت" بــه اتــــمامـ رســـید،
"هفــــتاد" بــار. . . .
"ذکـــر«اَلّلـــــهُمـَّـ صـَــلِّ عَـلــــی مُحـَــمَّدٍ اَلنَبـــیِّ الاُمِّـــی وَ عَـلــــی آلـــه»
گفــــته شـــود.

پــــس از آن در "ســـــجده هفـــــتاد" بـــار "ذکـــر". . .
«سُـــــبُوحٌ قــُـــدُّوسٌ رَبُّ الـــــمَلائــــکةِ وَالـــُّــروحِ» گفــــته شـــود.

پــــس از ســـر بــرداشــــتن از ســــجده ، "هفــــتاد" بـــار "ذکـــر". . .
«رَبِّ اغـــــفـِر وَاَرحَــــمــ وَ تَــــجاوَز عَــــمّا تَعلَـمُــ اِنَـــکَ اَنـــتَ الـعَلـــُّی الاَعـظَمُــ»
گفــــته شــــود.

دوبــــاره بـــه ســــجده رفــــته و "هفــــتاد" مـــرتـــبه "ذکـــر". . .
«سُبُّـــــوحٌ قــُـــدُّوسٌ رَبُّ الـــــمَلائــــکةِ وَالــُّـــروحِ»  گفـــته شــود.

در اینجا می‌توان حاجت خود را از "خـــــدای" متـــعال درخواست نمود.
"اِن شــــاءَ الله" بـــه استــجابــت می‌رســد.
"پیامبر اسلام"{ص} در فضیلت این "نــــماز" گفته‌اســت:
کسی که این"نـــماز" را بـخواند، شب "اول قــبرش"
"خــــــــدای" متـــعال ثـــواب این "نــــماز" را با زیباترین صورت و با روی گشاده
و درخشان و با زبان فصیح به سویش می‌فرستد.
پس او به آن فرد می‌گوید: ای حبیب من، بشارت بر تو باد که از هر شدت و سختی نجات یافتی. میّت می‌پرسد تو کیستی...؟

به "خــــــدا" سوگند که من صورتی زیباتر از تو ندیده‌ام و کلامی شیرین تر از کلام تو نشنیده‌ام و بویی، بهتر از بوی تو نبوئیده‌ام.
آن زیباروی پاسخ می‌دهد: من ثواب آن "نــــمازی" هستم که در فــلان شب از فــلان مـاه
از فلان سال به جا آوردی. امشب به نزد تو آمده‌ام تا حــق تو را ادا کنم و مونس
تنهایی تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود
وقیـــامــت بــرپــا شـــود , مــن ســایــه بــرســر تــو خــواهمـــ افکنـــد
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷
التمـــــاس دعــــا