ﺯﻣﺎﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩ

ﺯﻣﺎﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺑﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺳﺮﺩﻭ ﺳﯿﺎﻩ،
ﮐﻼﻍ ﻫﺎﯼ ﺷﻮﻡ ﺑﺪﺧﺒﺮ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺫﻫﻨﻢ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺩﯾﮕﺮﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯼ ﻧﻮﻣﯿﺪﯼ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺮﻭﺭﺍﻧﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ
ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﺭﻓﯿﻖ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻦ،
ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ
ﺳﭙﺮﺩﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻩ
ﺗﺎ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﺳﭙﺮﺩﯼ،
ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻓﺸﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺪﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﻨﻢ.