ﺍﻣﯿﺪ ﺟﺎﻧﻢ ﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﺪ

ﺍﻣﯿﺪ ﺟﺎﻧﻢ ﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﺪ
ﺷﮑﺮﺩﻫﺎﻧﻢ ﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﺯﺁﻣﺪ
ﻋﺰﯾﺰ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ
ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺭﻭﺩ ﺳﻔﺮ
ﭼﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﺒﻨﺪﯼ
ﺑﻪ ﻟﺒﺶ ﻧﻨﺸﯿﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ
ﭼﻮ ﻏﻨﭽﮥ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺩﻡ
ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻟﺒﻢ ﺯﻫﻢ
ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﯾﺎﺭﻡ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﺪ
ﺯﺳﻔﺮ ﻏﻤﺨﻮﺍﺭﻡ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ , ﺑﺪﻣﺪ ﺳﺤﺮ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻧﮕﺎﺭ ﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻪ ﻧﻮ , ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ
ﻣﻦ ﻫﻢ , ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﯼ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻣﻬﺠﻮﺭﯼ
ﯾﮏ ﺷﺎﺧﮥ ﮔﻞ ﺑﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﺵ
ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﺭ ﻣﻦ
ﺳﺮﺧﻮﺵ ﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ
ﺑﮕﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮ , ﯾﺎﺭ ﺩﮔﺮﺵ
ﻭﺍﯼ ... ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺧﻤﻮﺵ ﻭ ﯾﮏ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﺑﻮﺩ
ﮔﻞ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﻩ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﯾﯽ
ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﺟﺪﺍﯾﯽ
ﺯﻏﺼﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﺑﻮﺩ