معلوم نیست چه مرگمان شده

معلوم نیست چه مرگمان شده
که نه عین آدم عاشق می شویم
و نه عین آدم بی خیال...
دلمان،
بعضی وقت ها،
برای یک نفر،
یک ذره می شود...
ولی گاهی،
اگر همان یک نفر را،
یک هفته هم نبینیم، چیزی نمی شود...
بعضی وقت ها لبخند یک نفر،
یک دنیا انرژی بهمان می دهد
و گاهی، از ته دل خندیدن های آن یک نفر، حالمان را بهم می زند...
آنقدر ذره ذره عاشقی کر ده ایم
و هر آدم جدیدی را
به حریم خودمان راه داده ایم
که بلد نیستیم عاشق ثابت باشیم...
بلد نیستیم
همیشه دلتنگ و نگران یک نفر باشیم...
بلد نیستیم خودمان را تمام ایام سال
و تمام نقاط دنیا،
کنار همان یک نفر، تصور کنیم...