***ﻧﺠﯿﺐ***

***ﻧﺠﯿﺐ***

ﭼﻪ ﻧﺠﯿﺐ ﻭ ﻣﻮﻣﻨﺎﻧﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎﯼ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ

ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﯽ ﺩﺳﺘﺎﺕ ﺗﻮ ﺷﺐ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺷﺎﺩﻡ

ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺭﻧﮓ ﻗﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺑﻪ

ﻓﺼﻞ ﻧﺎﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﯾﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽ ﻏﺮﻭﺑﻪ

ﺍﯾﻦ ﺻﺪﺍﯼ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﻘﻆ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺗﭙﺶ ﺩﺍﺷﺖ

ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺳﺘﻢ ﻭ ﻗﺼﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺘﺎﯼ ﺗﻮ ﻣﯿﺬﺍﺷﺖ

ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺭﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﻮﻧﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ

ﺣﺮﻑ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺎ ﺗﻮ ﺗﻤﻮﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ

ﺗﻮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺯﯾﺮ ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺲ ﺑﺎﺭﻭﻥ

ﺭﻓﺘﯽ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﻭﺍﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺯﻧﺪﻭﻥ

ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺗﮏ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ

ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺯﺧﻤﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺩﻟﯽ ﺳﻨﮕﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ

ﺁﺭﻩ ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺑﻬﺎﺭﻩ

ﻭﺍﺳﻪ ﺗﻮ ﻗﻔﺲ ﺑﻪ ﺩﻭﺷﻪ ﻧﺎﯼ ﭘﺮ ﺯﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻩ