رسول الله صلی الله علیه و آله
رسول اللّه صلی الله علیه و آله :
اِحذَرُوا المالَ ، فَإِنَّهُ کانَ فیما مَضی رَجُلٌ قَد جَمَعَ مالاً ووَلَدا ، وأقبَلَ عَلی نَفسِهِ وعِیالِهِ وجَمَعَ لَهُم فَأَوعی ، فَأَتاهُ مَلَکُ المَوتِ فَقَرَعَ بابَهُ وهُوَ فی زِیِّ مِسکینٍ ، فَخَرَجَ إلَیهِ الحُجّابُ فَقالَ لَهُم : اُدعوا إلَیَّ سَیِّدَکُم . قالوا : أو یَخرُجُ سَیِّدُنا إلی مِثلِکَ! ودَفَعوهُ حَتّی نَحَّوهُ عَنِ البابِ . ثُمَّ عادَ إلَیهِم فی مِثلِ تِلکَ الهَیئَةِ ، وقالَ : اُدعوا إلَیَّ سَیِّدَکُم وأخبِروهُ أنّی مَلَکُ المَوتِ ، فَلَمّا سَمِعَ سَیِّدُهُم هذَا الکَلامَ قَعَدَ خائِفا فَرِقا ، وقالَ لاِءَصحابِهِ : لینوا لَهُ فِی المَقالِ ، وقولوا لَهُ : لَعَلَّکَ تَطلُبُ غَیرَ سَیِّدِنا ـ بارَکَ اللّه ُ فیکَ ! قالَ لَهُم : لا ، ودَخَلَ عَلَیهِ وقالَ لَهُ : قُم فَأَوصِ ما کُنتَ موصِیا ؛ فَإِنّی قابِضٌ روحَکَ قَبلَ أن أخرُجَ . فَصاحَ أهلُهُ وبَکَوا . فَقالَ : اِفتَحُوا الصَّنادیقَ وَاکتُبوا (أکِبّوا) ما فیهِ مِنَ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ ، ثُمَّ أقبَلَ عَلَی المالِ یَسُبُّهُ ویَقولُ لَهُ : لَعَنَکَ اللّه ُ یا مالُ ! أنسَیتَنی ذِکرَ رَبّی وأغفَلتَنی عَن أمرِ آخِرَتی حَتّی بَغَتَنی من أمرِ اللّه ِ ما قَد بَغَتَنی؟!
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله :
از ثروت حذر کنید ؛ زیرا که در گذشته مردی بود که مال و اولاد گرد آورد و به خود و خانواده اش پرداخت و برای آنان جمع کرد و اندوخت . ملک الموت در هیئت شخصی فقیر به نزد او آمد و درِ خانه اش را کوبید . دربانان بیرون آمدند . ملک الموت به آنان گفت : خواجه خویش را صدا بزنید که نزد من بیاید. دربانان گفتند : «خواجه ما برای چون تو کسی ، بیرون آید؟!» و او را عقب راندند و از درِ خانه دورش کردند. ملک الموت دوباره با همان هیئت به سوی آنان آمد و گفت : خواجه خویش را صدا بزنید و به او بگویید من ملک الموت هستم . خواجه ، چون این سخن را شنید ، از ترس و هراس نشست و به یارانش گفت : با او به نرمی سخن بگویید و به او بگویید : خدا خیرت دهد! شاید دنبال کس دیگری غیر از خواجه ما هستی! ملک الموت به آنان گفت : خیر . و نزد خواجه رفت و به وی گفت : برخیز و آنچه می خواهی ، وصیّت کن ؛ زیرا پیش از آن که بیرون روم ، جانت را خواهم گرفت . اهل خانه فریاد زدند و گریستند. خواجه به آنان گفت : صندوق ها را باز کنید و آنچه را از زر و سیم در آنهاست ، بنویسید (/ بریزید) . آن گاه رو به پول ها کرده و به دشنام دادن به آنها پرداخت و گفت : لعنت خدا بر شما پول ها! پروردگارم را از یاد من بردید و مرا از کار آخرتم غافل ساختید تا آن که فرمان خدا چنین مرا غافلگیر کرد!
عدّة الداعی : ص 95 ، بحار الأنوار : ج 103 ص 24 ح 27 .
اِحذَرُوا المالَ ، فَإِنَّهُ کانَ فیما مَضی رَجُلٌ قَد جَمَعَ مالاً ووَلَدا ، وأقبَلَ عَلی نَفسِهِ وعِیالِهِ وجَمَعَ لَهُم فَأَوعی ، فَأَتاهُ مَلَکُ المَوتِ فَقَرَعَ بابَهُ وهُوَ فی زِیِّ مِسکینٍ ، فَخَرَجَ إلَیهِ الحُجّابُ فَقالَ لَهُم : اُدعوا إلَیَّ سَیِّدَکُم . قالوا : أو یَخرُجُ سَیِّدُنا إلی مِثلِکَ! ودَفَعوهُ حَتّی نَحَّوهُ عَنِ البابِ . ثُمَّ عادَ إلَیهِم فی مِثلِ تِلکَ الهَیئَةِ ، وقالَ : اُدعوا إلَیَّ سَیِّدَکُم وأخبِروهُ أنّی مَلَکُ المَوتِ ، فَلَمّا سَمِعَ سَیِّدُهُم هذَا الکَلامَ قَعَدَ خائِفا فَرِقا ، وقالَ لاِءَصحابِهِ : لینوا لَهُ فِی المَقالِ ، وقولوا لَهُ : لَعَلَّکَ تَطلُبُ غَیرَ سَیِّدِنا ـ بارَکَ اللّه ُ فیکَ ! قالَ لَهُم : لا ، ودَخَلَ عَلَیهِ وقالَ لَهُ : قُم فَأَوصِ ما کُنتَ موصِیا ؛ فَإِنّی قابِضٌ روحَکَ قَبلَ أن أخرُجَ . فَصاحَ أهلُهُ وبَکَوا . فَقالَ : اِفتَحُوا الصَّنادیقَ وَاکتُبوا (أکِبّوا) ما فیهِ مِنَ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ ، ثُمَّ أقبَلَ عَلَی المالِ یَسُبُّهُ ویَقولُ لَهُ : لَعَنَکَ اللّه ُ یا مالُ ! أنسَیتَنی ذِکرَ رَبّی وأغفَلتَنی عَن أمرِ آخِرَتی حَتّی بَغَتَنی من أمرِ اللّه ِ ما قَد بَغَتَنی؟!
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله :
از ثروت حذر کنید ؛ زیرا که در گذشته مردی بود که مال و اولاد گرد آورد و به خود و خانواده اش پرداخت و برای آنان جمع کرد و اندوخت . ملک الموت در هیئت شخصی فقیر به نزد او آمد و درِ خانه اش را کوبید . دربانان بیرون آمدند . ملک الموت به آنان گفت : خواجه خویش را صدا بزنید که نزد من بیاید. دربانان گفتند : «خواجه ما برای چون تو کسی ، بیرون آید؟!» و او را عقب راندند و از درِ خانه دورش کردند. ملک الموت دوباره با همان هیئت به سوی آنان آمد و گفت : خواجه خویش را صدا بزنید و به او بگویید من ملک الموت هستم . خواجه ، چون این سخن را شنید ، از ترس و هراس نشست و به یارانش گفت : با او به نرمی سخن بگویید و به او بگویید : خدا خیرت دهد! شاید دنبال کس دیگری غیر از خواجه ما هستی! ملک الموت به آنان گفت : خیر . و نزد خواجه رفت و به وی گفت : برخیز و آنچه می خواهی ، وصیّت کن ؛ زیرا پیش از آن که بیرون روم ، جانت را خواهم گرفت . اهل خانه فریاد زدند و گریستند. خواجه به آنان گفت : صندوق ها را باز کنید و آنچه را از زر و سیم در آنهاست ، بنویسید (/ بریزید) . آن گاه رو به پول ها کرده و به دشنام دادن به آنها پرداخت و گفت : لعنت خدا بر شما پول ها! پروردگارم را از یاد من بردید و مرا از کار آخرتم غافل ساختید تا آن که فرمان خدا چنین مرا غافلگیر کرد!
عدّة الداعی : ص 95 ، بحار الأنوار : ج 103 ص 24 ح 27 .
- ۳۵۱
- ۲۶ اسفند ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط