هلال ماهم و در آسمانی صاف می تازم

هلال ماهم و در آسمانی صاف می تازم
به پاس لاغری هایم ، به سیر خویش می نازم

غبار خاطرم با یک تعمق می توان فهمید
که جز در قعر دلتنگی میسر نیست پروازم

در آنجایی که سامان من و دل هیچ ممکن نیست
چه می کوشم که از اول سرانجامست آغازم

تمنا پیشه ام در حسرتی چون شمع می سوزم
به پای خویش می ریزم ، چراغ از خویش می سازم

صدای تیشه ام در آرزوی رخنه در کوهم 
ز فرط بی صدایی صد طنین بغض است آوازم

تواضع مسلکم از اعتبار خاک گشتن ها
غبار زیر پایم ، پا بجنبانی ، سرافرازم

گره بودم ، ز فرط عشق ، چشم خویش را بستم
شدم کور و نکرده بعد از آن دست کسی بازم

درین دنیا که بی مهری هیاهو می کند هر سو
تمام عمر عاشق بوده ام ، این است اعجازم

هنوزم پیش چشمانت اگر یک لحظه بنشینم
تمام خویش را با یک نگاه ساده می بازم