بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
تاریخچه پیدایش سازمان مجاهدین خلق ( منافقین ) ؛
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭘﯽ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻣﺮﻭﺭﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﺎﺭﯾﺨﭽﻪ، ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ـ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ «ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ» ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ۴ ﺩﻫﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻃﯽ ۳ ﺩﻫﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ «ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ» ﺷﻬﺮﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍﯾﺞ ﺍﺳﺖ:
۱. ﺍﻏﻠﺐ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﻭﺟﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﮕﺮﯼ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﯾﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻊ ﻧﻔﯽ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺻﻠﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﭼﺮﺧﻪ ﻣﻌﯿﻮﺏ «ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ـ ﺧﺸﻮﻧﺖ» ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻤﯿﻖ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﺮﺩﻡﺳﺎﻻﺭﯼ ﻭ ﺍﻋﺘﻼﯼ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
۲. ﺍﮐﺜﺮ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ «ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ» ﻧﺎﻣﯿﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺻﺪﺍﻡ، ﺍﻋﻼﻡ ﺑﺮﺍﺋﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﯽ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺩﯾﻨﯽ ﻭ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺳﻨﺠﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﯿﻮﻩ ﻋﻠﻤﯽ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻧﯿﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﺴﻞ ﺳﻮﻡ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﻣﺴﻠﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺑﯿﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﺭﮊﯾﻢ ﺑﻌﺚ ﺻﺪﺍﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
۳. ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻭ ﺭﺳﻤﯽ، ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﻮﺿﻊ ﺭﺳﻤﯽ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﺎﻥ ۱۳۷۳ (ﺍﮐﺘﺒﺮ ۱۹۹۴) ﻭ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻋﻼﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﺘﯽ ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺻﺪﺍﻡ، ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ، ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎﯼ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺗﯿﮏ ﻭ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺟﻮّ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺿﺪ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﮐﺜﺮ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺍﭘﻮﺯﯾﺴﯿﻮﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﮏ «ﻓﺮﻗﻪ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﺘﯽ» ﺑﺎ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎﯼ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﮐﻠﯿﻪ ﻣﺘﻮﻥ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻃﯽ ۴ ﺩﻫﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﻞﮔﯿﺮﯼ ﯾﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ «ﺧﺸﻮﻧﺖﻭﺭﺯﯼ»، «ﺍﻟﺘﻘﺎﻁ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ»، «ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﯾﯽ»، «ﺍﻓﺮﺍﻁﮔﺮﯼ» ﻭ «ﺗﻘﺪﯾﺲ ﺗﺸﮑﯿﻼﺕ» ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﻭ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﺛﻤﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ ﻭ ﻓﺎﺟﻌﻪﺑﺎﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪﻫﺎﯼ ﺁﻓﺖﺯﺩﻩﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻧﻔﯽ ﻭﺍﻗﻊﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﺭﺳﻤﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺑﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۵۴ ﺗﺎ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻮﺭﺵ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﻋﻠﯿﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﻪ ۶۰ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ، ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ ﺁﻥ ﺧﺮﻭﺝ ﻭ ﺗﺸﮑﯿﻼﺕ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﺮﺑﯽ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ ﭘﺮﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭ ﺷﮕﻔﺖﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺭﻗﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﻧﺪﮎ ﺍﺯ ﺳﺮﻓﺼﻞﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ، ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻔﺼﯿﻠﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ
ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۴۴، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﺗﺎﯼ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻭ ۲ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﻗﯿﺎﻡ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺧﺮﺩﺍﺩ، ﺳﻪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺳﺎﺑﻖ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻠﯽ ﺩﻭﻡ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﻠﯿﻪ ﺭﮊﯾﻢ ﺷﺎﻩ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺸﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﯿﻒﻧﮋﺍﺩ (۲۶ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ، ﺳﻌﯿﺪ ﻣﺤﺴﻦ (۲۶ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﻧﯿﮏﺑﯿﻦ ﺭﻭﺩﺳﺮﯼ (۲۳ ﺳﺎﻟﻪ) ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺭﯾﺎﺿﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﯿﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﺍﺩ ﻭ ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻋﻠﯽﺍﺻﻐﺮ ﺑﺪﯾﻊﺯﺍﺩﮔﺎﻥ (۲۵ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺷﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻊ ﭘﯿﻮﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺭﺵﯾﺎﻓﺘﻪ ﺟﺒﻬﻪﻣﻠﯽ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ، ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ «ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ» ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺒﺎﻧﯽ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺗﻌﻠﯿﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺁﻥ ﻣﺄﺧﻮﺫ ﺍﺯ ﺑﺤﺚﻫﺎ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯼ ﻭﯼ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ «ﺷﻨﺎﺧﺖ» ﺑﻮﺩ. ﻣﺘﺪ ﺩﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﻡ ﺑﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺩﯾﻨﺎﻣﯿﮏ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺗﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ ﺩﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﻭ ﻣﺎﺗﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ، ﻣﻔﺎﺩ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽﺩﺍﺩ. ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺟﺰﻭﻩ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﭼﯿﺴﺖ» ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﻧﯿﮏﺑﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
تاریخچه پیدایش سازمان مجاهدین خلق ( منافقین ) ؛
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭘﯽ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻣﺮﻭﺭﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﺎﺭﯾﺨﭽﻪ، ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ـ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ «ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ» ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ۴ ﺩﻫﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻃﯽ ۳ ﺩﻫﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ «ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ» ﺷﻬﺮﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍﯾﺞ ﺍﺳﺖ:
۱. ﺍﻏﻠﺐ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﻭﺟﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﮕﺮﯼ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﯾﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻊ ﻧﻔﯽ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺻﻠﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﭼﺮﺧﻪ ﻣﻌﯿﻮﺏ «ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ـ ﺧﺸﻮﻧﺖ» ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻤﯿﻖ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﺮﺩﻡﺳﺎﻻﺭﯼ ﻭ ﺍﻋﺘﻼﯼ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
۲. ﺍﮐﺜﺮ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ «ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ» ﻧﺎﻣﯿﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺻﺪﺍﻡ، ﺍﻋﻼﻡ ﺑﺮﺍﺋﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﯽ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺩﯾﻨﯽ ﻭ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺳﻨﺠﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﯿﻮﻩ ﻋﻠﻤﯽ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻧﯿﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﺴﻞ ﺳﻮﻡ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﻣﺴﻠﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺑﯿﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﺭﮊﯾﻢ ﺑﻌﺚ ﺻﺪﺍﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
۳. ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻭ ﺭﺳﻤﯽ، ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﻮﺿﻊ ﺭﺳﻤﯽ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﺎﻥ ۱۳۷۳ (ﺍﮐﺘﺒﺮ ۱۹۹۴) ﻭ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻋﻼﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﺘﯽ ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺻﺪﺍﻡ، ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﻏﯿﺮﺭﺳﻤﯽ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ، ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎﯼ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺗﯿﮏ ﻭ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺟﻮّ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺿﺪ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﮐﺜﺮ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺍﭘﻮﺯﯾﺴﯿﻮﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﮏ «ﻓﺮﻗﻪ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﺘﯽ» ﺑﺎ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎﯼ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﮐﻠﯿﻪ ﻣﺘﻮﻥ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻃﯽ ۴ ﺩﻫﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﻞﮔﯿﺮﯼ ﯾﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ «ﺧﺸﻮﻧﺖﻭﺭﺯﯼ»، «ﺍﻟﺘﻘﺎﻁ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ»، «ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﯾﯽ»، «ﺍﻓﺮﺍﻁﮔﺮﯼ» ﻭ «ﺗﻘﺪﯾﺲ ﺗﺸﮑﯿﻼﺕ» ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﻭ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﺛﻤﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ ﻭ ﻓﺎﺟﻌﻪﺑﺎﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪﻫﺎﯼ ﺁﻓﺖﺯﺩﻩﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻧﻔﯽ ﻭﺍﻗﻊﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﺭﺳﻤﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺑﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۵۴ ﺗﺎ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻮﺭﺵ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﻋﻠﯿﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﻪ ۶۰ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ، ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ ﺁﻥ ﺧﺮﻭﺝ ﻭ ﺗﺸﮑﯿﻼﺕ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﺮﺑﯽ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ ﭘﺮﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭ ﺷﮕﻔﺖﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺭﻗﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﻧﺪﮎ ﺍﺯ ﺳﺮﻓﺼﻞﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ، ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻔﺼﯿﻠﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ
ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۴۴، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﺗﺎﯼ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻭ ۲ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﻗﯿﺎﻡ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺧﺮﺩﺍﺩ، ﺳﻪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺳﺎﺑﻖ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻠﯽ ﺩﻭﻡ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﻠﯿﻪ ﺭﮊﯾﻢ ﺷﺎﻩ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺸﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﯿﻒﻧﮋﺍﺩ (۲۶ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ، ﺳﻌﯿﺪ ﻣﺤﺴﻦ (۲۶ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﻧﯿﮏﺑﯿﻦ ﺭﻭﺩﺳﺮﯼ (۲۳ ﺳﺎﻟﻪ) ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺭﯾﺎﺿﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﯿﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﺍﺩ ﻭ ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻋﻠﯽﺍﺻﻐﺮ ﺑﺪﯾﻊﺯﺍﺩﮔﺎﻥ (۲۵ ﺳﺎﻟﻪ) ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺷﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻊ ﭘﯿﻮﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺭﺵﯾﺎﻓﺘﻪ ﺟﺒﻬﻪﻣﻠﯽ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ، ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ «ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ» ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺒﺎﻧﯽ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺗﻌﻠﯿﻤﺎﺕ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺁﻥ ﻣﺄﺧﻮﺫ ﺍﺯ ﺑﺤﺚﻫﺎ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯼ ﻭﯼ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﯽ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ «ﺷﻨﺎﺧﺖ» ﺑﻮﺩ. ﻣﺘﺪ ﺩﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﻡ ﺑﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺩﯾﻨﺎﻣﯿﮏ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺗﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ ﺩﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﻭ ﻣﺎﺗﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ، ﻣﻔﺎﺩ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽﺩﺍﺩ. ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺟﺰﻭﻩ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﭼﯿﺴﺖ» ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﻧﯿﮏﺑﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
- ۹.۹k
- ۲۷ فروردین ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط