ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻤﺎﻧﺪ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺒﺎﺩﺍﯼ ﭼﺘﺮﻫﺎ ..
ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ
ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﻦ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﮕﯿﺮ ..
ﺗﺎ ﺟﻨﻮﻥ ﺷﻌﺮﻡ
ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭ ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪ ..
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺧﯿﺲ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻖ ﺑﺪﻩ
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺩﯾﺪﻥ ﻫﯿﭻ ﭼﺘﺮ ﺭﻭﯼ ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ..
ﮐﻪ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺏ ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ..
.
.
.
ﺑﺎ ﺑﯿﺨﯿﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺩﻟﯽ
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻠﺮﺯﺩ .. ،
ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﻭﺭ
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻌﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ..
ﺷـــﻌﺮﯼ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻋﺎﺷــــــﻘﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ..
وباورداشته باشی اونیکه بیادشی بیادت هست..