محشر عالم

من ترک عشق شاهد و ساغر نمي کنم
صد بار توبه کردم و ديگر نمي کنم
باغ بهشت و سايه طوبي و قصر و حور
با خاک کوي دوست برابر نمي کنم
تلقين و درس اهل نظر يک اشارت است...( ای میرزای تن و هیس وُیّس فيه لواش روح باکوکو یا شامی و صحیونزاده تو کوکوی اینسمت سیب زمینی ها نه! کفّ هوایی هاکو هلاکو هر قبضه قَبضِ فیح کِشّ خانروح
گفتم کنايتي بنده تومونُ تمبانه و تُمّپکُّ مکرّر پشتگّ پشنگ وارو نمیکنم جز امر بین صُغر و جبر انگور عسکری به کُحلیان وطنپرست و خاک و ناموس و بزودی زننده به غُرُّغرورُ غروبِغَرب ناقـــــوس.
هرگز نمي شود ز سر خود خبر مرا
تا در ميان ميکده سر بر نمي کنم
ناصحی به طعنه گفت: که روّ سمت طلای گُو و مولوکه زرد مولوخ خوانِ دو خانُ ترک عشق کن غَلیان غصّه علی محتاج جُنگ نيست برادر مرتاض من نیز نَِمی کنم جُز وِهُ زِه صِلَحم کمی خیسترّ مصلحتی و مسلخی لَغّه خواه
اين تقوا تمام که با شاهدان هرسال
ناز و کرشمه بر سر منبر نمي کنم
حافظ جناب پير مغان جاي دولت است بگو به رَشک
من ترک خاک بوسي اين درب اَشک نمي کنم