بیا برویم...

بیا برویم...

پشت پرچین خیالات دلمان
کلبه ای به وسعت اشک پابرجاست...

سهم ما یک وجب طراوت باران
و انبوهی از یاسهای دیدار...

قرار بوسه های مهتاب
بر تن پوش نازک احساس...

بیا برویم...

اینجا برای نوازش بستر چشمهایمان
اشکی نخواهد بود

و سایه ها شاید
عبور مارا فراموش روزگار کنند...

پروانه وار بچرخیم
برطلوع شبنم باران...

و لذت طنین دلنواز نگاهت
آرام بر نبض زمان بنشیند به عشق...

بیا برویم...

دیریست دستان ما
حسرت لمس بنفشه ها را زمزمه میکنند

دیگر تاب و توان التماسی نیست
من،تنها تمام تو را التماس آمدنت خواهم کرد...

تنها...بیا برویم.