بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت چهارم :
سیدالشهداء، حضرت امام حسین علیه السلام: الناسُ عبیدُ الدنیا و الدین لَعِقً علی السنتهم مادَرَّت مَعایشهُم به فإذا مُحِّصوا باِلبَلاء قَلَّ الدَیانون - مردم بنده‌گان دنیا هستند و دین لقلقه زبانشان است آن هم تا جایی که گذران زندگی آنها پا برجا باشد، و زمانی که به بلا گرفتاری ویا فرصت‌ها آزموده شوند، دینداران اندک‌اند.(تحف العقول، ص 245)
از ابتدای این بیان ژرف، معلوم می‌ شود که بندگی عبادت، صرفاً به اقامه نماز یا انجام برخی ظواهر دیگر عبادات شخصی، یا به کلیسا رفتن، و یا صلیب انداختن، و یا مقابل دیوار ندبه خم و راست شدن، و یا انجام مراسمی چون تولد، ازدواج و مرگ، طبق سنن دینی و مذهبی، و یا حتی برخی از مراسم و سنن دینی و مذهبی نمی‌باشد؛ بلکه در هدفمندی، ایمان و سبک زندگی در تمامی شئون فردی و اجتماعی‌اش، طبق احکام الهی و جهت رضایت و تقرب به او ظهور می‌یابد.
خداوند سبحان، از بندگانش به ویژه مسلمانان، ادا، شکلک و تکرار برخی اوراد را نخواسته است، بلکه بندگی مخلصانه خواسته است، تا رشد نموده و به کمال و قرب او برسند.
تمام زندگی، یک امتحان است، و این امتحان در بلاها و چگونگی اتخاذ مواضع، مقابله، صبر و استقامت، بیشتر نمود می‌یابد تا چگونگی دینداری روشن شود.