****چاره جوئي قبل از حادثه

****چاره جوئي قبل از حادثه
قتبه أ عشي - كه يكي از دوستان امام صادق جعفر عليه السلام - است , گويد:
روزي از روزها يكي از كودكان آن حضرت مريض شده بود, و من به قصد عيادتش حركت كردم , حضرت را جلوي منزلش اندوهگين و غمناك ديدم .
عرضه داشتم : ياابن رسول اللّه ! فدايت شوم , حال فرزندت چگونه است ؟
حضرت فرمود: با همان حالتي كه بوده است , هنوز مريضي و ناراحتي او بر همان حالت ادامه دارد.
بعد از آن , حضرت سريع به داخل منزل خود رفت ; و چون ساعتي گذشت از منزل بيرون آمد در حالتي كه چهره اش باز و غم و اندوه در آن حضرت احساس نمي شد.
فكر كردم كه بحمداللّه حال كودك بهبود يافته است , لذا سؤ ال كردم : اي مولايم ! بفرمائيد حال كودك چگونه است ؟
فرمود: راهي را كه مي بايست برود, رفت .
عرض كردم : قربانت گردم , در آن هنگامي كه كودك زنده و مريض حال بود, شما را غمگين و محزون مشاهده كردم ; ولي اكنون كه او وفات يافت , شما را در حالتي ديگر مشاهده مي كنم ؟!
حضرت فرمود: اي قتبه ! ما خانواده اي هستيم كه قبل از ورود بلا و مصيبت چاره انديشي مي نمائيم ; ولي زماني كه مصيبت اتفاق افتاد و واقع گرديد تسليم قضا و قدر الهي مي باشيم و راضي به رضاي او هستيم , بنابر اين ديگر ناراحتي و اندوه معنائي ندارد.
و به دنباله همين روايت آمده است , كه حضرت فرمود: ما اهل بيت رسالت , همچون ديگران دوست داريم كه خود و خانواده و اموالمان سالم باشد; امّا هنگامي كه اراده خداوند و قضا و قدر او فرا رسد, تسليم امر حقّ گشته و راضي به مشيّت الهي او هستيم