ﺟﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ

ﺟﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺧﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ !
ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺑﺮ ﺩﻭﺭﻭﺯﻩ ﻫﺴﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺭﻡ
ﺯﺍﺭﯼ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺳﺮﺍﭼﻪ ﻣﺎﺗﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ.
ﺑﺎ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﺍﻧﺒﺎﺭ ﺟﺎﻧﮕﺪﺍﺯ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﻭﺡِ ﻣﺮﺍ ﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ !
ﺟﺎﻥ ﺳﺨﺘﯽ ﺍﻡ ﻧﮕﺮ، ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺒﻢ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪﮔﯽ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﻧﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ !
ﺑﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺯﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﺟﺰ ﺯﻫﺮ ﻏﻢ ﻧﺮﯾﺨﺖ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻡ ﻣﻦ.
ﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﮕﻨﺎﯼ ﻣﻼﻝ ﺁﻭﺭ ﺣﯿﺎﺕ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﯾﮑﻨﻔﺲ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻦ !
ﺗﺎ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺴﭙﺎﺭﻡ،ﺑﻪ ﺻﺪ ﻓﺮﯾﺐ
ﻣﯽ ﭘﻮﺷﻢ ﺍﺯ ﮐﺮﺷﻤﮥ ﻫﺴﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍ.
ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺐ ﭼﻬﺮﻩ ﻧﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺍﺷﮏ
ﺗﺎ ﻧﻨﮕﺮﻡ ﺗﺒﺴﻢ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻭ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ !
ﺍﯼ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﺍﺯﺗﻮ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﺮﯾﺨﺖ؟
ﻣﻦ ﺭﺍﻩِ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻡ .
ﯾﮑﺪﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﮥ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﮑﻦ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻼﺵ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺍﻡ !
ﺍﯼ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩ ﻧﺒﺮﺩﺕ ﻣﻨﻢ ﺑﯿﺎ !
ﺯﺧﻤﯽ ﺩﮔﺮ ﺑﺰﻥ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ ﻫﻨﻮﺯ.
ﺷﺎﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ،ﻣﮑﻦ ﺩﺭﯾﻎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶِ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﺯ !
ﺍﯼ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺗﻮﺳﺖ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﺒﺨﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ ﺭﺍ !
ﻣﻨﺸﯿﻦ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﮒ ﺯﺑﻨﺪﻡ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺰﻥ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﺭﺍ