ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﻟﺒﺮﯾﺰﻡ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﻟﺒﺮﯾﺰﻡ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻠﻢ ﻏﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﯼ ﺷﻌﺮﯼ ﻏﺰﻝ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﻮﺳﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﺧﺴﺮﻭ ﭘﺮﻭﯾﺰﻡ
ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻣﺄﻭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﺎﺵ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻼﻭﯾﺰﻡ
ﮔﻔﺘﯽ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﮐﻦ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻼﺧﯿﺰﻡ
ﺑﯽ ﺭﺍﻫﻪ ﺍﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﯼ ﻭ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺭﺍﻫﻪ ﺍﺕ ﻣﺎﻧﺪﻡ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺷﻌﺮﯼ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﻡ
ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺳﺮ ﺭﯾﺰﻡ
ﻭﻗﺘﯽ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺼﻞ ﺳﺎﻝ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ، ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻠﻢ ﻏﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﯼ ﺷﻌﺮﯼ ﻏﺰﻝ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﻮﺳﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﺧﺴﺮﻭ ﭘﺮﻭﯾﺰﻡ
ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻣﺄﻭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﺎﺵ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻼﻭﯾﺰﻡ
ﮔﻔﺘﯽ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﮐﻦ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻼﺧﯿﺰﻡ
ﺑﯽ ﺭﺍﻫﻪ ﺍﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﯼ ﻭ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺭﺍﻫﻪ ﺍﺕ ﻣﺎﻧﺪﻡ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺷﻌﺮﯼ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﻡ
ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺳﺮ ﺭﯾﺰﻡ
ﻭﻗﺘﯽ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺼﻞ ﺳﺎﻝ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ، ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ
- ۱.۰k
- ۰۱ دی ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط