ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺩ ﻫﻤﻮﻃﻨﺶ :

ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺩ ﻫﻤﻮﻃﻨﺶ :
ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﺭﺩ ﺷﺪﻡ ﮔﻔﺘﯽ ﻗﯿﻤﺘﺖ ﭼﻨﺪﻩ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ؟
ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻢ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺮﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻟﺒﺎﺳﺸﻮﯾﯽ ﺷﻮ ﺑﺎﺑﺎ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﻧﺎﻥ ﻧﻮﺑﺘﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﭼﻮﻥ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﻫﻞ ﺩﺍﺩﯼ ﻭ ﺧﻮﺩﺕ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﯼ
ﺩﺭ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺯﺩﯼ ﺗﺎ ﺳﺮ ﻫﺮ ﭘﯿﭻ ﻭﺯﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻧﺪﺍﺯﯼ ﺭﻭﯼ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺯﺩﯼ ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺸﻮﯼ ﺟﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﻨﯽ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﻧﯿﮑﯽ ﮐﺮﯾﻤﯽ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﯽ ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ...
ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﻋﻮﺍﯾﺖ ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺤﺶ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍﻫﺎﯾﺖ ﻓﺤﺶ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﺎﺭﮎ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﭘﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺷﻌﺎﺭ ﻫﺎﯼ ﺁﺏ ﻧﮑﺸﯿﺪﻩ ﻣﯿﺪﺍﺩﯼ
ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺩﯾﻨﺖ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯽ
ﻣﺮﺍ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﺷﻮﯼ !!!
ﺗﻮ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﮑﺮﺩﯼ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ ﺯﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ ﺗﺮﺷﯿﺪﻩ !!!
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ ﺷﺪﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﻃﻠﺒﯽ ﮐﺸﯿﺪﯼ !
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻮﯾﻢ ﻭ ﺍﺗﻮ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺧﻮﺵ ﺗﯿﭗ !
ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻏﺬﺍ ﺑﭙﺰﻡ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﻮﺷﮏ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻦ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻣﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﻃﻼﻕ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻣﺎﻝ ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ...ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻔﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ ﺯﯾﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﺑﺮﻡ