ﺭﻭﺯﯼ ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﯾﺮ ﻣﻼﻓﻪ

ﺭﻭﺯﯼ ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﯾﺮ ﻣﻼﻓﻪ
ﺳﻔﯿﺪ ﺗﻤﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﻃﺮﻓﺶ ﺯﯾﺮ ﺗﺸﮏ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﻡ
ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﻐﺰ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ
ﺭﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺭﻭﺯﯼ ﺗﻼﺵ ﻧﮑﻨﯿﺪ ﺑﻪ
ﺷﮑﻠﯽ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪ .
ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﻨﺎﻣﯿﺪ . ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﺑﻨﺎﻣﻢ ﻭ ﺟﺴﻤﻢ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ .
ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ، ﭼﻬﺮﻩ ﯾﮏ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﺯﻥ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻗﻠﺒﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺧﻮﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﻮﻩ
ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﺪ .
ﮐﻠﯿﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺵ
ﺑﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﺭﺍ ﺗﺼﻔﯿﻪ
ﮐﻨﺪ .
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻫﺎ ، ﻋﻀﻼﺕ ، ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺑﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻓﻠﺞ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﺰﻧﯿﺪ .
ﺍﮔﺮ ﻻﺯﻡ ﺷﺪ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﯼ ﻣﻐﺰﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﺪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺴﺮﮎ ﻻﻟﯽ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺎﺷﻨﻮﺍﯾﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﯼ ﺷﯿﺸﻪ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺑﺸﻨﻮﺩ .
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺩ ﺑﺴﭙﺎﺭﯾﺪ ﺗﺎ ﮔﻞ ﺑﺮﻭﯾﺪ .
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﯿﺪ ، ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ
ﺍﺷﺘﺎﺑﺎﻫﺎﺕ ، ﺿﻌﻒ ﻫﺎ ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ . ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺣﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﭙﺎﺭﯾﺪ . ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﯽ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﯿﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﯿﺪ، ﻋﻤﻞ ﺧﯿﺮﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﯿﺪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﮐﻤﮏ ﺗﺎﻥ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻼﻡ
ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻣﯿﺰﯼ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ .
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﺪ ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺎﻧﺪ .
ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ : علی عاشق امیر علی