ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻡ. ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ
ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻡ. ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ. ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻪ ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﻣﯽﭼﺴﺒﻨﺪ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﮔﻮﺷﻪٔ ﺫﻫﻦ ﺷﻤﺎ ﻭ ﮐﻨﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎﻣﺰﻩ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﯾﮏﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﻝ ﻭ ﺭﻭﺩﻩﺗﺎﻥ ﺑﭙﯿﭽﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﺟﺎﯼ ﻓﻼﻧﯽ ﺧﺎﻟﯽ، ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺵ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ. ﺁﻥ ﻗﺪﺭﯼ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ، ﻓﯿﻠﻢ ﻧﺪﯾﺪﻩﺍﻡ، ﺳﻔﺮ ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻡ، ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻧﮕﯿﺰﻧﺎﮎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻡ ﯾﺎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽﺷﻨﺎﺱ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﺑﺎﻫﺎﻡ ﺣﺮﻑﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﺯﺩ. ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﯾﺸﺎﻥ ﯾﺎﺩﻡ ﺑﯿﻔﺘﯿﺪ. ﻟﺤﻨﻢ، ﻗﯿﺎﻓﻪﺍﻡ، ﻟﺒﺎﺱ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﻢ ﻭ ﺣﺮﻑﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﯾﺎﻓﺘﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﻢ ﻣﯽﺑﻨﺪﻡ ...!
ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺍﯾﺪﻩﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻧﯿﺎ. ﺧﯿﺎﻝﭘﺮﺩﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺭﯼ ﻣﯽﭘﺬﯾﺮﻡ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺳﺆﺍﻝ ﭘﯿﭻ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﻮﺩﺵ، ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽﺍﺵ ﯾﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ ﻻﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩﺵ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﻪ. ﻣﻦ ﻣﺪﺕﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰﯼ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯾﻢ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻝﺗﻨﮕﺶ ﻣﯽﺷﻮﻡ، ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ، ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﯾﮑﯽ ﮔﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻏﺼﻪﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﻢ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻧﻢ، ﺑﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻘﺎﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ. ﺣﺘﯽ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ.
ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽﺍﻡ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ. ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻘﻂ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺳﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﺷﻢ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪﻩﺍﯼ ﺑﻬﺶ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﯽ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﯽ: ﺑﯿﺎ ﺟﻤﻌﻢ ﮐﻦ.
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻘﯿﻪ. ﯾﮏﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽﺍﻡ ﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﻧﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻫﯿﭻ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﭙﯿﭽﺪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺸﺎﻥ.
ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺍﯾﺪﻩﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻧﯿﺎ. ﺧﯿﺎﻝﭘﺮﺩﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﺭﯼ ﻣﯽﭘﺬﯾﺮﻡ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺳﺆﺍﻝ ﭘﯿﭻ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﻮﺩﺵ، ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽﺍﺵ ﯾﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺍﮔﺮ ﻻﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩﺵ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﻪ. ﻣﻦ ﻣﺪﺕﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰﯼ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯾﻢ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻝﺗﻨﮕﺶ ﻣﯽﺷﻮﻡ، ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ، ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﯾﮑﯽ ﮔﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻏﺼﻪﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﻢ. ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪﻥ، ﺑﻪ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻧﻢ، ﺑﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻘﺎﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ. ﺣﺘﯽ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ.
ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽﺍﻡ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ. ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻘﻂ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺳﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﺷﻢ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪﻩﺍﯼ ﺑﻬﺶ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﯽ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﯽ: ﺑﯿﺎ ﺟﻤﻌﻢ ﮐﻦ.
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻘﯿﻪ. ﯾﮏﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽﺍﻡ ﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﻧﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻫﯿﭻ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﭙﯿﭽﺪ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﺸﺎﻥ.
- ۱.۷k
- ۱۱ مرداد ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط