تصور نکن هر کس که سرزده از راه رسید و لبخند را برای تو به

تصور نکن هر کس که سرزده از راه رسید و لبخند را برای تو به ارمغان آورد
هر کس که چند مدتی پیگیر و پاپیچ تنهایی ات شد 
می تواند رفیقت باشد
رفاقت یعنی در زمانی که به او احتیاج است از راه برسد و قاعده بازی را به دست بگیرد

همین به موقع رسیدن و به جا بودن است، که اصالت یک رفاقت را میسازد...

همه ما درعصری زندگی میکنیم که به لطف و حضور اینترنت هرروز میتوان با افرادی جدید اشنا شد... 
مبادا تصور کنی ، یک فرد مجازی تازه از راه رسیده که بلد است چگونه حرف بزند ، رسم و اداب رفاقت را بلد است...

مبادا قلب های سرخی را که ارسال میکند نشانه عشق وعلاقه بدانی...

یا اینکه اگر حال واحوالت را جویا میشود نشانه دلتنگی بدانی...

بعضیها آدمِ مجازی اند...
امده اند که بروند...
آمده اند که چند صباحی بمانند و پس از مدتی تو را روانه ی لیست بلاکی های خود بکنند...

مبادا فکر کنی یک عکس ، یک ویس ، نشانه ی درون کسی ست! 
مبادا چیزی را که میبینی بدون تحقیق باور کنی! 
این آدمها، رسم حقیقت را نیاموخته اند....
و جز دروغ بر زبانشان حقیقتی جاری نخواهد شد...

بچسب به آدمهای واقعی زندگیت...
از آن رفقای حقیقی که بلدند چگونه حالت را خوب کنند و بمانند تا ابد برایت... ❤