بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت اول : حضرت عباس، پیش از علمداری، ابوالفضل بودند :
چهارم شعبان، سالروز میلاد حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام را تبریک و تهنیت عرض نموده و از خداوند متعال توفیق معرفت، محبت و مودت اهل بیت علیهم السلام و تأسی به باب الحوائج، حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام را در یاری امام زمان‌مان، حضرت مهدی عج الله تعالی فرجه الشریف، مسئلت می‌ نمایم.
دلایل مثبت و منفی بسیاری سبب گردیده تا نه تنها تمامی مسلمانان، بلکه حتی شیعیان نیز که با محبت و مودت اهل بیت علیهم السلام رشد یافته و زندگی می‌کنند و دل‌شان همیشه متوجه بقیع، نجف، کربلا، کاظمین و مشهد مقدس است، و ذهن، فکر و نگاه‌شان به سمت ظهور است آن طور که باید و شاید، آنها را نشناسند.
ازدلایل مثبتی که خودش حجابی برای شناخت شده است، عظمت نهضت حسینی (ع) در کربلا و عمق فاجعه در عاشورا و پیامدهای آن در طول تاریخ می‌باشد؛ از این رو هر گاه نامی از امام حسین، حضرت عباس، حضرت زینب، حضرت علی اکبر و ... علیهم السلام، به میان آید، ذهن‌ها و دل‌ها سریع متوجه کربلا و عاشورا می‌گردد، این در حالی است که امام حسین علیه السلام، فقط در دهه‌ اول محرم، امام حسین (ع) نبودند و قبل از شهادت، چهار سال در جوار پیامبر اکرم، 25 سال در دوران خفقان، 5/4 سال در دوران حکومت امیر المؤمنین، ده سال در دوران امام حسن (علیهم السلام) نیز حسین بن علی علیه السلام بودند و خودشان نیز تا قبل از کربلا و عاشورا، ده سال امام امت بودند.
در مورد حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام نیز همین طور است، تا نام مبارک‌ شان می‌آید، اذهان و قلوب متوجه کربلا، علمداری، سقایت، دست‌های بریده و ... می‌شود و البته برخی هم مدحی از چشم و ابرو و زور بازو می‌گویند که البته دارای جمال و قمر بنی‌هاشم نیز بودند، حاجت‌ داران نیز از او به باب الحوائج یاد می‌ کنند.
این در حالی است که ایشان فرزند امیر المؤمنین، دست پرورده‌ مولی الموحدین، امام علی علیه السلام بودند، 14 سال داشتند که پدر عظیم الشأن ایشان در محراب و با توطئه‌ معاویه‌ای و به دست خوارج ترور شده و به شهادت رسیدند و ده سال دوران امام حسن و ده سال دوران امامت برادر دیگرشان، امام حسین (علیهماالسلام) را درک کردند و در هر سه دوره، ایشان ابوالفضل، باب الحوائج و علمدار امام زمان خویش بودند.(ادامه دارد...)