سراپا آتشم

سراپا آتشم

تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم

آفتاب روشنم ، نسبت مکن با آتشم

شعله خیزد از دل بحر خروشان جای موج

گر بگیرد یک نفس در هفت دریا آتشم

چیست عالم ؟ آتشی با آب و خاک آمیخته

من نه از خاکم نه از آبم ، که تنها آتشم.
 
شمع لرزان وجودم را ، شبی آرام نیست

روزها افسرده ام چون آب و شب ها آتشم

اشک جانسوزم ، اثرها چون شرر باشد مرا

قطره ی آبم به چشم خلق ، اما آتشم.

در رگ و در ریشه ی من این همه گرمی ز چیست ؟

شور عشقم ، یا شراب کهنه ام ، یا آتشم ؟

از حریم خواجه ی شیراز می آیم رهی

پای تا سر مستی و شورم ، سراپا آتشم..
بیاد شادروان ..رهی