ﺗﻮ ﺍﻭﻥ ﺷﺎﻡ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﻧﺸﺴﺘﯽ

ﺗﻮ ﺍﻭﻥ ﺷﺎﻡ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﻧﺸﺴﺘﯽ
ﻋﺠﺐ ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﻭﺍﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﻢ ﺷﮑﺴﺘﯽ
ﻗﻠﻢ ﺯﺩ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﺁﻓﺮﯾﻨﯽ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﯼ ﺭﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻨﯽ
ﺗﻮ ﺩﻭﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻣﻦ
ﺷﮑﻔﺘﯽ ﻭ ﮔﻔﺘﯽ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﭘﺮﭘﺮﻡ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﯾﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ
ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻟﺖ ﮐﻮ؟ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﯾﺎﺏ
ﮔﺬﺷﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﻧﺎﺏ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﻝ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺍﻭﻥ ﺩﺭﮔﻪ ﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺎﻡ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺖ ﺷﮑﺴﺘﻢ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﻧﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻮﺭ ﻋﺸﻘﻮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﻧﻪ