استادی از شاگردانش پرسید: چرا وقتی عصبانی هستیم داد میزنی

استادی از شاگردانش پرسید: چرا وقتی عصبانی هستیم داد میزنیم؟
یکی ازشاگردان گفت: چون دران لحظه خونسردیمان را ازدست میدهیم.
استاد گفت: این درست،
اما چرا با وجودی که طرف مقابل کنارمان است داد میزنیم؟
بعد از بحثهای فراوان سرانجام استاد چنین توضیح داد: هنگامیکه دو نفر از یکدیگر عصبانی هستند قلبهایشان از یکدیگر فاصله میگیرد
و برای جبران این فاصله مجبورند دادبزنند، هرچه عصبانیت بیشتر، فاصله بیشتر است.
و آنها باید صدایشان را بلندتر کنند
سپس استاد پرسید:
هنگامیکه دو نفرعاشق همدیگر باشند چه اتفاقی می افتد؟
آنها به آرامی باهم صحبت میکنند،
چرا؟
چون قلبهایشان خیلی بهم نزدیک است وهنگامی که عشقشان به یکدیگر بیشترشد
حتی حرف معمولی هم باهم نمیزنندو فقط درگوش هم نجوا میکنند وعشقشان همچنان بیشتر میشود
سرانجام حتی نجواهم نمیکنند و فقط یکدیگر را نگاه میکنند.
این همان عشق خدا به انسان وانسان به خداست که خدا حرف نمیزند اما همیشه صدایش را درهمه وجودت حس میکنی
اینجاست که بین انسان و خدا هیچ فاصله ای نیست ومیتوانی در اوج همه شلوغی ها بدون اینکه لب به سخن بازکنی با اوحرف بزنی