بخش چهارم: مقامِ پس از حد و آستانهٔ سفر درون

بخش چهارم: مقامِ پس از حد و آستانهٔ سفر درون

در «مقامِ پس از حد»، انسان از اسارتِ داوری‌های نفس رها می‌شود؛

خواستن‌ها دیگر فرمان نمی‌رانند،

ترس‌ها دیگر راهنما نیستند،

و حقیقت، نه به‌صورت اندیشه‌ای دوردست،

بلکه به‌صورت حضوری روشن در جانِ انسان آشکار می‌گردد.

این کتاب، ادعای آوردن دانشی تازه ندارد

و وعدهٔ گشودنِ رازهای ناشناخته نمی‌دهد؛

آنچه در این سطور آمده است،

جز یادآوریِ امری نیست که از آغاز، در جانِ انسان نهاده شده است.

اگر خواننده، در میانِ این کلمات،

لحظه‌ای در برابر خویشتن مکث کند،

اندکی از هیاهوی عادت‌ها فاصله بگیرد

و جرأتِ نگریستن در آینهٔ «تراز» را بیابد،

راهی که این کتاب به آن اشاره می‌کند،

خود را بر او آشکار خواهد کرد.

این دیباچه، تنها «آستانه» است؛

آستانهٔ سفری که مقصدِ آن، نه سرزمین‌های دور،

بلکه حقیقتِ فراموش‌شدهٔ خویشتن است.

✍️ به قلمِ: بهرام محمدی (DBA)

📎 @bmlimit

🇮🇷 حَـدِّ