و بازهم پست علمی :-)

و بازهم پست علمی :-)
ضایعات دهانی در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوی سیستمیک به طور معمول با درمان سیستمیک سرکوب کننده ایمنی از بین می‌روند. در بیماران مبتلا به بیماری پوستی یا مخاط دهانی محدود، کورتیکواستروئیدهای موضعی و یا داروهای سیستمیک ضد مالاریا مناسب هستند.
پمفیگوس ولگاریس. ضایعات دهانی، تظاهر اولیه در 80-50 بیماران مبتلا به پمفیگوس ولگاریس هستند و ممکن است یک سال یا بیشتر، پیش از ضایعات پوستی ظاهر شوند. بیماران به طور معمول دچار اولسرهای دردناک و منتشر دهانی می‌شوند (شکل 4). دشوار است که تاول‌های سالم را در داخل دهانی ببینیم چرا که این ضایعات به سادگی پاره می‌شوند. با وجود این، نشانه نیکولسکی مثبت (یعنی ایجاد تامل در مخاط به ظاهر طبیعی یا روی پوست با وارد آوردن فشار جانبی نرم) ممکن است ایجاد شود. یافته‌های خارج دهانی شامل تاول‌های پوستی، ضایعات پوسته‌دار و کنژنکتیویت دو طرفه است. تشخیص افتراقی اولسرهای مزمن و چند کانونی دهان شامل سایر بیماری‌های سیستمیک ایمنی همانند لیکن پلان اروزیو و پمفیگوئید خوش‌خیم غشاهای مخاطی است