روز موعود

روز موعود

P/1

از نخستین دیدارمان در آن صبح سرد زمستان 1992تا ظهر سوزان میانه ی شهریور2001خورشیدی که واپسین گفت گوی مان بود،چهره به چهره ندیدم جئون را بدون آن شورو نشاط بیافریند و انگیزه ببخشد .

کسی که دوباره از دهان پزشکی منقلب شنیده:((متاسفم . بازهم سرطان است.))
و از همان لحظه عزم کرده تا خود را به دست علم بسپارد تا همچنان این من جئون نباشم که به زندگی پشت میکنم . یقین دارم زندگی گران ترین دارایی ماست و ارزش هر تلاشی را دارد .
سخت که می گفت سرشار بود از حکمت و تدبیر و انرژی ، آمیخته با طنزی ملیح که ناخودآگاه لبخند بر چهره ی شنونده می نشاند

آذرماه سال 2014

بهار سبز و پربار آن سال جئون را به وجد آورده بود . هوای مه آلود پارک زیبای کانگ می نگرد با خود می اندیشید که کجای دنیا می‌توان چنین زیبایی بینطیری را به تماشا نشست .



روز موعود
((جئون جونگ کوک ، اعدام می شود )).

((روز موعود دخترک تمام می‌شود. ))

((روز موعود جئون به وضوح اشک ریختن دخترکش رو می بیند.))

روز موعود



به قَلم مآری