۳۱ اردیبهشت؛ روز ملی اهدای عضو؛ دعوتی دوباره به «اهدای زندگی

۳۱ اردیبهشت؛ روز ملی اهدای عضو؛ دعوتی دوباره به «اهدای زندگی

فرا رسیدن ۳۱ اردیبهشت ماه، روز ملی اهدای عضو، برای من به عنوان عضوی کوچک از جامعه‌ی ایثارگران و سفیر افتخاری انجمن اهدای عضو در استان آذربایجان شرقی، فرصتی است مغتنم تا بار دیگر ندای «اهدای زندگی» را در بلندای این سرزمین طنین‌انداز کنم. این روز، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ بلکه نمادی از اوج انسانیت، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و تجلی زیباترین جلوه‌های ایثار است.

ناصر غلامی هوجقان، سفیر اهدای عضو استان آذربایجان شرقی /آذربایجان شرقی، دیار مردمان غیور و همیشه در صحنه، همواره پیشگام در عرصه‌های مختلف ایثار و فداکاری بوده است. امروز، افتخار داریم که این روحیه ارزشمند را در مسیر نجات جان همنوعانمان نیز شاهد باشیم. در سال‌های اخیر، تلاش‌های بسیاری برای نهادینه کردن فرهنگ اهدای عضو در استان صورت گرفته است. یکی از رویکردهای کلیدی ما در این راستا، جذب و همراهی چهره‌های شناخته شده و تاثیرگذار استان به عنوان سفیران افتخاری انجمن اهدای عضو بوده است.شخصاً افتخار داشته‌ام که با همکاری و تعامل با هنرمندان، ورزشکاران، فعالان فرهنگی و اجتماعی برجسته استان، آن‌ها را به این پویش ارزشمند دعوت کنم. حضور افرادی چون چنگیز حبیبیان، ناصر هاشمی، یوسف اعظمی، زهرا رخشان و دیگر فعالان شاخص استان و تهران به عنوان سفیران افتخاری، گامی بسیار مهم در جهت اعتمادسازی و الگو سازی بوده است. این عزیزان با پذیرش این مسئولیت، پیام اهدای عضو را با قدرت بیشتری به گوش جامعه می‌رسانند و نشان می‌دهند که این امر، فراتر از یک وظیفه، یک ارزش اجتماعی والا است.

همچنین، برپایی مستمر غرفه‌های اطلاع‌رسانی و ثبت‌نام کارت اهدای عضو در همایش‌ها، مراسمات فرهنگی و حتی مراکز پرتردد شهری، تجربه‌ای ارزشمند برای من بوده است. دیدن اشتیاق و استقبال گرم شهروندان عزیز، دلگرم‌کننده و امیدبخش است. هر قطعه کارتی که به دست هموطنی می‌رسد، نشان از پذیرش این فرهنگ ناب و آمادگی برای پیوستن به خیل عظیم ایثارگرانی است که با تصمیم خود، لبخند را به لب‌های بیماران نیازمند بازمی‌گردانند. این استقبال، گواهی بر این حقیقت است که فرهنگ «نوع‌دوستی» و «فرهنگ ایثار» در تار و پود جامعه‌ی ما ریشه دوانده است.

اما نباید فراموش کرد که هنوز هم بیمارانی در سراسر کشور، چشم به راه اعضای اهدایی هستند. هر مرگ مغزی، فرصتی است برای نجات جان چندین نفر. فرصتی که اگر از دست برود، حسرت آن برای همیشه باقی خواهد ماند. وظیفه‌ی تک تک ماست که با افزایش آگاهی خود و اطرافیانمان، گامی در جهت تکمیل این چرخه حیات ب