ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﻱ

ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﻱ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻢ ﻣﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻥ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﮔﺎﻫﻲ ﻭﻗﺖ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻲ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻝ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻗﺎﻳﻢ
ﻣﻲ ﺷﺪﻱ ﻭﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﻲ ﮔﺸﺘﻢ
ﺗﻮ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﺪﻱ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍﻳﺖ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎﺩﻡ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩﻱ
ﺗﻮﻱ ﺩﺳﺘﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﭼﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺭ ﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﻻﻱ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎﻱ ﻧﺎﺯﻛﺖ ﻣﻲ ﭼﻜﻴﺪ
ﺭﺍﻩ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻲ ﺭﺩﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻨﻲ ﺭﻭﻱ ﻛﻬﻜﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ
ﻳﺎﺩﺕ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ؟
ﮔﺎﻫﻲ ﺷﻴﻄﻨﺖ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ ﺳﺮﺍﻍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺗﻮ ﮔﻠﻲ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭘﺮﺕ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻱ ﻭ ﺍﻭ ﻛﻔﺮﺵ ﺩﺭ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ
ﺍﻣﺎ ﺯﻭﺭﺵ ﻧﻤﻲ ﺭﺳﻴﺪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ :
ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﺗﺎﻥ ﻛﻨﻢ
ﺗﻮ ﺷﻠﻮﻍ ﺑﻮﺩﻱ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻲ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺳﺮﺕ ﻣﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻲ ﻭ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﻲ ﭘﺮﻳﺪﻱ ﻭ ﺻﺒﺢ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻧﻮﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻲ
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﻳﺪﻱ ﺁﺭﺯﻭﻳﻲ ﺭﻭﻳﺎﻫﺎﻱ ﺗﻮﺭﺍ ﻗﻠﻘﻠﻚ
ﻣﻲ ﺩﺍﺩ
ﺩﻟﺖ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻲ
ﮔﻔﺘﻲ
ﻭ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﮔﻔﺘﻲ ﻭ ﮔﻔﺘﻲ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻭﺭﺩ
ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻛﺮﺩﻡ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ
ﺗﻮ ﺍﺳﻢ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺑﺮﺩﻱ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﺎ ﮔﻢ ﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻳﻢ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻦ
ﻫﻤﺒﺎﺯﻱ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺍﻡ
ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﻱ ﮔﻮﺷﻢ ﺯﻧﮓ ﻣﻲ ﺯﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻮ ﺗﺎ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮔﻢ ﺷﺪﻱ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎ
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ
ﺍﺯ ﺩﻟﺖ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﻦ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ