ﻣﺘﻌﺪ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﯽ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﯾﮕﺮ

ﻣﺘﻌﺪ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﯽ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﺪﻩ "
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﻣﻦ ﺗﺼﺪﯾﻖ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻫﻢ ﻣﺎ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻫﻢ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩ ﻫﻢ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﭼﯿﺰ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩ ... ﻫﻤﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﯾﻢ
ﮐﻮﭼﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻮﭼﻪ ﺧﺎﻟﯽ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻋﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺲ ﻭ ﺧﯿﺎﻟﯽ
ﺟﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﯾﺖ ﺑﺎﮐﺮﯼ ﺷﺪ
ﻫﻤﺘﯽ ﮐﻦ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺯﺭﺩ ﺷﻤﺎﻟﯽ
...
ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﻤﺮ ﺁﺩﻣﯿﺴﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺳﯿﺎﻩ ﺭﻭﯼ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﯿﺸﯿﺖ
ﺑﺎ ﻟﻨﮕﻪ ﯼ ﺩﺯﺩﯼِ ﮐﻔﺶ ﻣﺴﺠﺪﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ ، ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ ، ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ ﻣﯿﻤﯿﺮﯼ
...
ﻣﺮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﮐﻮﭼﻪ ﺧﻮﻧﯽ ﻧﺸﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ
ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﯼ ﺳﻔﯿﺪ ﻭ ﮔﻠﯽ ﺍﺯ ﯾﺎﺱ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮﺥ ﺳﻮﺧﺖ ﺳﻌﯿﺪ
ﻣﺎ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﮑﺜﯿﺮﯼ
...
ﺑﺎ ﻗﺴﻂ ﻫﯽ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﻌﺎﺭ ﻣﯿﺪﺍﺩﯾﻢ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺸﻌﺸﻊ ﻭ ﻣﺸﮑﻮﮎ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩ
ﻣﺎ ﺳﻘﻂ ﺷﺪﯾﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺗﺨﺪﯾﺮﯼ
...
ﻣﺎ ﻧﺴﻞ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻋﻤﻖ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﺎ ﻫﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﺗﺎ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍ ﮔﺎﺯ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ
ﺑﻤﺒﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﻮﺵ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺗﺮﮐﯿﺪ
ﺁﻗﺎﯼ ﻧﻮﺭﺑﺨﺶ ﮐﺜﺎﻓﺖ ﺁﻥ ﻧﺎﻇﻢ ﺗﮑﺒﯿﺮﯼ
...
ﭘﯿﻐﺎﻡ ﺭﻭﺷﻦ ﺣﺒﺲ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﮐﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﺮﺥ
ﺑﺎ ﺑﻮﯼ ﺗﻠﺦ ﭘﺎﯼ ﭼﺎﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻟﺬﯾﺬ ﺑﺸﮑﺎﻓﯿﻢ ﻣﻐﺰ ﺁﻥ ﻭﮐﯿﻞ ﺗﺴﺨﯿﺮﯼ
...
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﻇﺮﻑ ﺷﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺷﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﮑﺲ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﻭ ﮐﻮﺭ ﺷﺪ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺳﺖ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻮ ﺳﻬﻢ ﺯﺧﻢ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺣﺒﺲ ﻫﺎﺕ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ
...
ﺗﻮ ﺧﺸﮏ ﺷﺒﯿﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻏﺮﺑﺘﯽ
ﻧﺎ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺮﮒ
ﺁﯾﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﯿﻨﯽ؟
ﺁﯾﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﯿﻤﯿﺮﯼ؟
...
ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﻮﯼ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ
ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﻮﯼ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ
ﺁﻗﺎ " ﻣﺎ " ﺯﯾﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﺁﻗﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﮑﺸﺘﯿﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﻥِ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻮﺩ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﺁﺧﺘﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﺪﺍﺩﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ
ﭘﻮﺳﺖ ، ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺍﺳﯿﺪ
ﭼﺸﻢ ، ﭼﺎﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻨﺘﻈﺮ
" ﻣﺎ " ﺗﺨﺖ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﻣﺮﺩﻩ ﻣﯿﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯿﺸﻮﻧﺪ ...
ﺁﻥ ﺯﺧﻢ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮﺩ
ﺳﯿﮕﺎﺭﻡ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻣﮑﯿﺪ
ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﻣﺮﮒ ﺷﻐﻞ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺁﻗﺎ
" ﻣﺎ " ﮐﯿﻒ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﺵ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﮐﯿﻨﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪ ﺑﯽ ﭘﺪﺭ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺣﻘﯽ ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﮐﺘﺎﺏ ، ﺗﻠﺦ
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺖ
" ﻣﺎ " ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻪ ﺍﺵ ﺭﻭﯼ ﺭﺩﭘﺎﯼ ﭘﻠﯿﺲ ﻣﯽ ﺷﺎﺷﯿﺪ
ﺷﻮﺭﺵ ﭼﻪ ﻣﺰﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻗﺎ ...
ﺷﻮﺭ ﺷﻮﺭ ﺷﻮﺭ
ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺧﺎﺭ ﺩﺍﺭ
ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ