ﻣﻤﺪ ﻧﻮﺑﺮﻯ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺕ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮﻑ

ﻣﻤﺪ ﻧﻮﺑﺮﻯ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺕ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻭ ﺁﻏﻮﺵ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻭ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻭﺍﻯ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻰ ﻣﺮﺩﻡ. ﺩﻳﺸﺐ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻏﺬﺍ
ﭘﺨﺖ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺷﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻳﺎ ﻧﻪ؟ ﺍﺑﺮﻭ
ﻛﺞ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﺴﺘﻢ . ﺑﻌﺪ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻴﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﺎﻥ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺑﺸﻘﺎﺏ ﺭﻳﺨﺘﻢ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻏﺬﺍﻳﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﺦ ﻭ ﺗﻴﻎ ﻭ
ﺳﻮﺯﻥ ﺍﺳﺖ . ﺭﻭ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﻪ؟ ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﻣﺎﺩﺭﻡ
ﻣﺮﺩﻯ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻛﺖ ﻭﺷﻠﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻪ ﺗﻴﻎ ﻭ
ﻛﺎﻣﻼ ﻛﭽﻞ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﺪ . ﺻﺒﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻧﻮ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﻜﺮﺩﻡ
ﺍﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﻛﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻯ ﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﻭ ﭼﺎﻯ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻳﻢ ،ﭘﻨﻴﺮ ﻣﺎﻥ
ﻛﻤﻲ ﻃﻌﻢ ﻣﻴﺦ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ . ﻣﻤﺪ ﺟﺎﻥ ﻧﻮﺑﺮﻯ ،ﺭﻓﻴﻖ ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ، ﻧﺸﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ ﻭ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﻨﻰ ﻛﻪ ﭼﺮﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ. ﻫﻴﭽﻜﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻛﻨﺪ ،ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻰ ﺩﻫﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺲ
ﻫﺮ ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﻚ ﺭﺷﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺷﺪ ﻳﻚ ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ .ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﻟﻤﻨﻈﺮ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺲ
ﺑﻴﻜﻦ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻯ ﻣﺘﺤﺮﻛﻰ ﻛﻪ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﻧﻔﺲ ﻣﻰ ﻛﺸﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻯ ﻛﺎﺵ ﻛﺴﻰ ﻣﺜﻞ ﮊﻳﮋﻙ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ
ﻣﻦ ﻣﻰ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻟﻬﺠﻪ ﺷﻴﺮﻳﻨﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ .ﺍﻯ
ﻛﺎﺵ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ...
http://instarad.io/shahinnajafi80/117650