۱. ذهنیت عمومی جامعه، «قدرت رسمی» و «ثروت آشکار» را معیار

۱. ذهنیت عمومی جامعه، «قدرت رسمی» و «ثروت آشکار» را معیار اصلی ارزش‌گذاری قرار داده است.

۲. ساختار رسانه و شبکه‌های اجتماعی، افراد صاحب‌منصب و ثروتمند را پررنگ و دیگران را نامرئی می‌کند.

۳. بسیاری از روابط اجتماعی، نفع‌محور و محاسبه‌گر شده‌اند؛ جایی که «سود مستقیم» نباشد، توجهی هم نیست.

۴. فرهنگ تقلید از الیت و سلبریتی، موجب شده احترام، بیشتر تابع «برند شخصی» باشد تا شخصیت واقعی.

۵. در نظام‌های ناعادلانه، شأن انسان با «قدرت و پول» سنجیده می‌شود نه با «اخلاق و تخصص».

۶. اغلب افراد، به‌جای شناخت عمیق انسان‌ها، از میان‌بر «ظاهر، پول، موقعیت شغلی» برای قضاوت استفاده می‌کنند.

۷. فشار رقابت اجتماعی، آدم‌ها را به سمت معاشرت با کسانی می‌برد که «درهای جدید» برایشان باز کنند، نه صرفاً انسان‌های خوب.

۸. فقر و بی‌منصبی، در ذهن بخشی از جامعه، با «ناتوانی و بی‌عرضگی» اشتباه گرفته می‌شود.

۹. بسیاری از ساختارهای رسمی، احترام و امتیاز را فقط برای افراد صاحب‌عنوان و صاحب‌سرمایه تعریف کرده‌اند.

۱۰. نظام ارزش‌گذاری حاکم، بیشتر «نمایش قدرت» را می‌بیند تا «حقیقت انسان».