ﻓﮑﺮﻡ ﺑﻮﯼ ﺳﻔﺮﻩ ﯼ ﻋﻘﺪﯼ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ

ﻓﮑﺮﻡ ﺑﻮﯼ ﺳﻔﺮﻩ ﯼ ﻋﻘﺪﯼ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺯﺭﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﮐﻨﺎﺭﻩ ﮔﯿﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﯿﻔﺶ ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ...
ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺳﺮﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯼ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻧﮑﺮﺩ،ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎﻣﺮﺍﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮﮐﻨﺪ ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻭ ﻻﯼ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ، ﯾﮏ ﭘﺎﯼ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻧﺶ ﻟﻨﮓ ﺍﺳﺖ ..
ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻦ،ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺁﺧﺮﺵ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﯼ ﻭ
ﻣﻦ، ﺑﯽ ﺗﻮ، ﺑﻪ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ...
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ... ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ
ﺣﺮﻣﺖ ﺳﮑﻮﺕ ﺭﺍ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﺁﺑﺮﻭ ﻧﺸﻮﻧﺪ ...