درد دل با مادر بی‌نشان

درد دل با مادر بی‌نشان

مادر جان...
امشب دلم گرفته و نمی‌دانم حرف‌هایم را از کجا شروع کنم. آمده‌ام تا با دلی پُر از دلتنگی، رو به سوی تو بنشینم و هرچه در سینه دارم، بگویم؛ از خستگی‌هایی که پنهان کرده‌ام، از غصه‌هایی که به زبان نیاورده‌ام و از روزهایی که فقط به امید مهربانی تو گذشته‌اند. 🖤

یا فاطمهٔ عزیز،
کاش می‌شد لحظه‌ای کنار تو آرام بگیرم و بی‌آن‌که چیزی بپرسی، سر بر دامان مهرت بگذارم. تو خوب می‌دانی که گاهی آدم، با همهٔ لبخندهایش، در دل طوفانی دارد؛ گاهی دلش فقط پناهی می‌خواهد، دعایی مادرانه و نگاهی مهربان که بگوید: «نگران نباش، تنها نیستی.» 🌹

مادر جان، در روز شهادتت، دلمان از غم غربتت می‌گیرد؛ از مهربانی بزرگی که جهان قدرش را آن‌طور که باید، ندانست. ما از دور برایت اشک می‌ریزیم و با دلی شکسته صدایت می‌زنیم. اگر اشک‌هایمان به آستانت رسید، آن‌ها را به‌جای حرف‌های نگفته‌مان بپذیر. 🥀

برایمان دعا کن، مادر؛ برای دل‌های خسته، برای عزیزانی که نگرانشان هستیم و برای همهٔ کسانی که غمی پنهان در دل دارند. دستمان را بگیر تا در سختی‌ها امیدمان را گم نکنیم و در زندگی، ذره‌ای از مهربانی و پاکی تو را با خود داشته باشیم. 🤲🏻

یا فاطمه، مادر مهربان ما
دلمان به یاد تو آرام می‌گیرد و چشم‌هایمان در سوگت خیس می‌شود. فراموشمان نکن.. ـ🖤🌹

✍🏻 حنانه محمدی