ﮔﻞ، ﺑﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ

ﮔﻞ، ﺑﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ
ﺑﻠﺒﻞ ﺑﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺟﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻏﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ، ﺟﺎﯼ ﺁﻩ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﺍﺯ ﭘﺎ ﻓﺘﺎﺩﻩ ﭘﺎ ﻭ ﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﮔﻞ‌ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﻧﮕﺸﺘﻪ‌ﺍﻧﺪ
ﺷﺒﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﺧﯿﺰﻡ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﭘﯿﺮﯼ، ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﮔﺮﺩﻭﻥ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺍﺑﺮﻫﺎ
ﺑﺮ ﻗﺎﻣﺖ ﮐﻤﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﺍﯾﻦ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﯾﺰﺩ، ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﮐﻮﻩ
ﺑﺮ ﭼﻬﺮﻩ‌ﯼ ﺧﺰﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ


ﻓﺮﺩﺍ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻧﺸﻨﻮﺩ ﺁﻭﺍﯼ ﮔﺮﯾﻪ‌ﺍﻡ
ﺑﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ

*