ﻣﻮﻃﻦ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯼ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻮﻃﻦ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯼ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻮﻃﻦ ﺁﺩﻣﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﮐﺴﺎﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﺐ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺷﺐ ﺯﺩﻩ
ﭼﮑﺎﻭﮎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﭘﺮ
ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﻪ ﻧﺎﮐﺠﺎ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﺮ
ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻋﺸﻖ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﮑﻦ
ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺑﻐﺾ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻔﺮﺩﮔﯽ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺮ ﺁﺏ ﺳﻮﺧﺘﻦ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﮐﺸﺘﻦ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﻔﺲ ﻓﺮﻭﺧﺘﻦ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ ﮐﻨﻢ
ﮐﻪ ﯾﺎﺭ ﻏﻤﮕﺴﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ، ﺷﻬﺮ ﯾﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﺮ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻟﻨﻮﺍﺯ ﻧﯿﺴﺖ
ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻌﺮﻩ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺎﺯ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﺮ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﺮ
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺧﺎﻧﻪ، ﺧﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ !