ماجرای دیدن ملکه های عزاب از چشم سید جمال الدین گلپایگانی
ماجرای دیدن ملکه های عزاب از چشم سید جمال الدین گلپایگانی(ره)
ﻋﯿﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ : ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﺯﻫﺎﯼ ﺁﺗﺸﯿﻦ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻋﻈﯿﻢ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﻫﻞ ﭼﻪ ﻣﻌﺼﯿﺖ ﺑﻮﺩ ؟ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﺟﺎﺋﺮ ﻭ ﻇﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ ؟ ﻭ ﺍﺑﺪﺍ ﻗﺎﺭﯼ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻃﻼﻋﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ٬ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻼﻭﺕ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺘﻢ ٬ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﯾﺪ. ﺭﻧﮕﻢ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻗﺎﺭﯼ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﻡ٬ ﺍﻭ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ٬ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻔﺖ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ٬ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﻭﻡ. ﮔﻔﺖ : ﺁﻗﺎ ﻫﻮﺍ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ ُ ﺑﺮﻑ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﯿﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﮔﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ ٬ ﺍﻭ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﮐﺸﺎﻧﺪﻡ ٬ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ . ﻭ ﺗﺎ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ ٬ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺣﺠﺮﻩ ﻭ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮﺩﻡ . ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﺎﺷﯽ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﮕﯿﺮ ﺧﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺣﺠﺮﻩ ﻭ ﻋﯿﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﻭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺟﻬﺎﻧﮕﯿﺮ ﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺑﻪ ﺣﻠﻖ ﻣﻦ ﻓﺮﻭ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﺪﺭﯼ ﻗﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻢ.
ﻋﯿﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ : ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﺯﻫﺎﯼ ﺁﺗﺸﯿﻦ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻋﻈﯿﻢ ﺭﺍ ﺭﺍ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﻫﻞ ﭼﻪ ﻣﻌﺼﯿﺖ ﺑﻮﺩ ؟ ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﺟﺎﺋﺮ ﻭ ﻇﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ ؟ ﻭ ﺍﺑﺪﺍ ﻗﺎﺭﯼ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻃﻼﻋﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ٬ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻼﻭﺕ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺘﻢ ٬ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﯾﺪ. ﺭﻧﮕﻢ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻗﺎﺭﯼ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﻡ٬ ﺍﻭ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ٬ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻔﺖ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ٬ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﻭﻡ. ﮔﻔﺖ : ﺁﻗﺎ ﻫﻮﺍ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ ُ ﺑﺮﻑ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﯿﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﮔﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ ٬ ﺍﻭ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﮐﺸﺎﻧﺪﻡ ٬ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ . ﻭ ﺗﺎ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ ٬ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺣﺠﺮﻩ ﻭ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮﺩﻡ . ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﺎﺷﯽ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﮕﯿﺮ ﺧﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺣﺠﺮﻩ ﻭ ﻋﯿﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﻭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺟﻬﺎﻧﮕﯿﺮ ﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺑﻪ ﺣﻠﻖ ﻣﻦ ﻓﺮﻭ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﺪﺭﯼ ﻗﻮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻢ.
- ۴.۰k
- ۲۷ مرداد ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
