​وقتی درباره کسی، به‌ویژه درباره یک زن، سخنی آلوده به شای

​وقتی درباره کسی، به‌ویژه درباره یک زن، سخنی آلوده به شایعه می‌شنویم، باید هوشیار باشیم. غالباً این کلمات نه از سرِ حقیقت‌جویی، که از سرِ ضعف بر زبان می‌آیند. گاهی این شایعات برآمده از سرخوردگیِ کسی است که توانِ رسیدن به او را نداشته و می‌خواهد با کوچک کردنِ دیگران، بر شکستِ خود سرپوش بگذارد. و گاهی نیز برآمده از ناتوانی در رقابت است؛ جایی که فرد نمی‌تواند پا‌به‌پایِ درخششِ دیگری پیش برود و برای تسکینِ حسادتِ خویش، به تخریبِ اعتبارِ او پناه می‌برد.

​به‌جایِ پذیرشِ بی‌چون‌ و چرایِ شنیده‌ها، بهتر است نگاهی به انگیزه‌ی نهفته در پسِ کلمات بیندازیم. اغلب اوقات، آن‌چه درباره دیگران گفته می‌شود، اعترافی خاموش از ناتوانیِ خودِ گوینده است. شایعه‌پردازی، پیش از آنکه تصویری از سوژه‌ی موردِ نظر ارائه دهد، سیمایِ واقعیِ فردِ شایعه‌ساز را در مقابلِ ما عیان می‌کند.