ﮔﻞ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺯﺩﻩ ﻣﻦ!

ﮔﻞ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺯﺩﻩ ﻣﻦ!
ﮔﻞ ﯾـﺎﺱ ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ!
ﻣﯿﺸﮑﻨﻢ ﭘــﮋﻣﺮﺩﻩ ﻣﯿﺸﻢ،
ﻧﺬﺍﺭ ﺍﺷﮑــــــــــــﺎﺗﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ!
ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸــﻪ ﺗﻮ ﺭﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻤــــﺎﻡ ﺩﻧﯿـﺎﺳﺖ!
ﺍﺯ ﺗــــــــﻮ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻦ،
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓــــﺎﺳﺖ!
ﺑﺎﺗﻮ،ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﮔﻪ ﺑــــــــــﺎﺷﻢ،
ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯ ﻣــــﺮﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ!
ﻟﺤﻈـــﻪ ﻫﺎﻡ ﭘﺮﻣﯿﺸـــــــﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ!
ﻭﻗﺖ ﻏــــــــــــــﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ!
ﺍﯼ ﻏﺰﻟـــــــــــــــــــــﻮﺍﺭﻩ ﺩﻟﺘﻨﮓ!
ﮐــﻪ ﻫﻤﻪ ﺗﻨﺖ ﮐﻼ‌ﻣــــــــــــــــﻪ!
ﻫﻨﻮﺯﻡ ﺑـــــــــــــــﺎ ﮔـﻞ ﮔﻮﻧﻪ ﺕ،
ﺷﺮﻡ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺳﻼ‌ﻣــــــــــــــــــﻪ!
ﺍﯼ ﺗﻮ ﺟــــــــــــــــﺎﺭﯼ ﺗﻮﯼ ﺷﻌﺮﻡ،
ﻣﺜﻞ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺧـــــــــــﻮﻥ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ!
ﺩﻓﺘـــــﺮ ﺷﻌــــــــﺮ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗــــــــــــــــﻮ،
ﺳﺒﺪ ﺧـــــــــــــــــﺎﻃﺮﻩ ﻫـــــــــــﺎﻣﻪ!
ﺍﯼ ﮔﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺳﺎﻗﻪ!ﮔﻞ ﭘــــﺮﭘـــﺮ!
ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻫﺠﺮﺕ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫــــــــــﺎﯾﯽ!
ﺗﻮﯼ ﯾﺎﺱ ﻣﺒﻬﻢ ﭼﺸﻤــــﺎﺕ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﯾﻪ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬــــﺎﯾـــــﯽ!
ﺳﺮﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘــــﻪ!ﻧﺎﺯﻧﯿﻨــــــﻢ!
ﺍﮔﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺱ ﻭﺍﺳـﻪ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﻦ،
ﻣﺮﺛﯿــــــــــــــﻪ ﺳــــــــﺮﮐﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻦ!
ﺁﺧﻪ ﻣﺮﮔﻪ ﻭﺍﺳــــــــــــﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺘﻦ!
ﮔﻞ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺯﺩﻩ ﻣﻦ!ﺍﮔﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕــــﻢ ﻭ ﺧﺴﺘــــــﻪ؛
ﺍﮔﻪ ﮐﻮﭼﯿﺪﻥ ﻃﻮﻓﺎﻥ،ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻨﻢ ﺷﮑﺴﺘـــــــــــﻪ،
ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺧﺴﺘﮕﯿـــــﺎﺗﻮ ﺍﺯ ﺗﻦ ﭘــــــــــﺎﮐﺖ ﺑﮕﯿـﺮﻡ!
ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺑﯿﺖ،ﻭﺍﺳـــــﻪ ﺳﺎﺩﮔﯿﺖ ﺑﻤﯿﺮﻡ!