گفتمش: ” شیرین ترین آواز چیست؟ ”

گفتمش: ” شیرین ترین آواز چیست؟ ”

چشم غمگینش به رویم خیره ماند

قطره قطره اشکش از مژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر لب غمناک خواند: ” ناله زنجیرها بر دست من! ”

گفتمش: ” آنگه که از هم بگسلند ”

خنده تلخی به لب آورد و گفت: ” آرزوئی دلکش است اما دریغ!

بخت شورم ره بر این امید بست.

و آن طلائی زورق خورشید را

صخره های ساحل مغرب شکست ”

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ

در دل من با دل او می گریست.

گفتمش: ” بنگر در این دریای کور

چشم هر اختر چراغ زورقی است! ”

سر به سوی آسمان برداشت گفت: ” چشم هر اختر چراغ زورقی است

لیکن این شب نیز دریایی ست ژرف.

ای دریغا شبروان کز نیمه راه

می کشد افسون شب در خوابشان ”

گفتمش: ” فانوس ماه

می دهد از چشم بیداری نشان ”

گفت: ” اما در شبی این گونه گنگ

هیچ آوایی نمی آید به گوش ”

هوشنگ ابتهاج