‌

‌
✍ آقای جمهوری اسلامی عزیز
‌
جناب بقایی!
مسئله،‌سفر به ژنو یا نرفتن به ژنو نیست.
امروز با وجود کانال‌های غیرمستقیم، میانجی‌ها و ارتباطات الکترونیکی، توافق می‌تواند بدون هیچ دیدار رسمی هم شکل بگیرد.
‌
پرسش اصلی این است:‌آیا قرار است فردا،‌همزمان با روز تولد دونالد ترامپ،‌تفاهمی اعلام یا نهایی شود یا نه؟
در سیاست بین‌الملل،زمان‌بندی صرفاً یک مسئله تشریفاتی نیست؛‌بخشی از جنگ روایت‌ها و مدیریت ادراک عمومی است.
اگر توافقی در تاریخی اعلام شود که به‌راحتی در رسانه‌های طرف مقابل به‌عنوان "دستاورد شخصی" یا "هدیه تولد سیاسی" قاب‌بندی شود،‌عملاً یک امتیاز نمادین و رسانه‌ای رایگان واگذار شده است.
مسئله،‌جنگ‌طلبی یا مخالفت با اصل دیپلماسی نیست.‌اتفاقاً دیپلماسی زمانی ارزشمندست که علاوه بر تأمین منافع ملی،‌از حیثیت و حافظه تاریخی ملت نیز صیانت کند.
پس سؤال ما طبیعی‌ست:
آیا در انتخاب زمان و شیوه اعلام این تفاهم،‌به آثار راهبردی و روانی آن بر افکار عمومی ایران توجه شده است یا خیر؟
این نه گمانه‌زنی است و نه هیجان‌زدگی؛‌بلکه تأکید بر یک اصل شناخته‌شده در سیاست و روابط بین‌الملل است:
"در منازعات بزرگ،‌گاهی زمان اعلام یک توافق به اندازه متن آن اهمیت دارد."