روز بزرگداشت شاعر پارسی...!
روز بزرگداشت شاعر پارسی...!
جلال الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر پارسی گو سده هفتم هجری است.
ﻧﺎﻡ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﯼ « ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻦ ﺣﺴﯿﻦ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﺧﻄﯿﺒﯽ ﺑﮑﺮﯼ ﺑﻠﺨﯽ» ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﯿﺎﺕ ﺑﻪ ﺍﻟﻘﺎﺏ « ﺟﻼﻝﺍﻟﺪﯾﻦ» ، «ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺎﺭ » ﻭ « ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺎﺭ » ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﺪﻩﺍﺳﺖ . ﺩﺭﻗﺮﻥﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ (ﻇﺎﻫﺮﺍً ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ۹ ) ﺍﻟﻘﺎﺏ « ﻣﻮﻟﻮﯼ » ، « ﻣﻮﻻﻧﺎ » ، « ﻣﻮﻟﻮﯼ رﻭﻣﯽ » ﻭ « ﻣﻼﯼ ﺭﻭﻣﯽ» ﺑﺮﺍﯼ ﻭﯼ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ و اﺯ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭﺵ ﺗﺨﻠﺺ ﺍﻭ ﺭﺍ « ﺧﺎﻣﻮﺵ» ﻭ «ﺧَﻤﻮﺵ» ﻭ « ﺧﺎﻣُﺶ » ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ . ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﻭﯼ ﭘﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺯﺍﺩﻩٔ ﺑﻠﺦ ( ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ، ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﯽ )ﯾﺎ ﻭﺧﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺼﻨﯿﻒ ﺁﺛﺎﺭﺵ (ﻫﻤﭽﻮﻥﻣﺜﻨﻮﯼ ) ﺩﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺎﺭ ﺭﻭﻡ ﻣﯽﺯﯾﺴﺖ . ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﻡ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﯽﭘﺎﺭﺳﯽﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩٔ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﺗﺎﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﯿﺖ ﺍﻭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﻘﺮﯾﺮﺍﺕ ( ﺗﻌﺎﻟﯿﻢ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﺁﻥ رﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻏﯿﺮﺍﺩﺑﯽ ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ )
ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ؛ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﯿﺖ ﻋﺮﺑﯽ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﯿﺖ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﯼ یوﻧﺎﻧﯽ/ ﺗﺮﮐﯽ (ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻠﻤﻊ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻓﺎﺭﺳﯽ ) ﺷﻌﺮ ﺩﺍﺭﺩ.به همین علت به مولانا پیوند دهنده ی ملت ها می گویند.
ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺯﺑﺎﻥ، ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﻪ ﻭ ﺁﺳﯿﺎﯼ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺭﻭﯼ اﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﺮﮐﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺩﻟﯿﻞ ﺍﯾﻦ
ﺍﻣﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺩﺭ ﻃﺮﯾﻘﻪٔﺗﺼﻮﻑ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﯿﻪٔ ﻗﻮﻧﯿﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﻭﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﻟﻮﯼﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ( ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﯿﻦ زﺭﯾﻦﮐﻮﺏ ) ﺑﺮﺁﻥﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﻮﻟﻮﯼ، ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪ ، ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ .
از مولوی آثار گرانبهایی باقی مانده است که در زمینه آثار منظوم می توان به دو مجموعه ارزشمند مثنوی معنوی و دیوان شمس اشاره کرد.
همچنین فیه مافیه و مجالس سبعه از آثار منثور وی هستند.
#مولوی
#مولانا
جلال الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر پارسی گو سده هفتم هجری است.
ﻧﺎﻡ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﯼ « ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻦ ﺣﺴﯿﻦ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﺧﻄﯿﺒﯽ ﺑﮑﺮﯼ ﺑﻠﺨﯽ» ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﯿﺎﺕ ﺑﻪ ﺍﻟﻘﺎﺏ « ﺟﻼﻝﺍﻟﺪﯾﻦ» ، «ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺎﺭ » ﻭ « ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺎﺭ » ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﺪﻩﺍﺳﺖ . ﺩﺭﻗﺮﻥﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ (ﻇﺎﻫﺮﺍً ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ۹ ) ﺍﻟﻘﺎﺏ « ﻣﻮﻟﻮﯼ » ، « ﻣﻮﻻﻧﺎ » ، « ﻣﻮﻟﻮﯼ رﻭﻣﯽ » ﻭ « ﻣﻼﯼ ﺭﻭﻣﯽ» ﺑﺮﺍﯼ ﻭﯼ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ و اﺯ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭﺵ ﺗﺨﻠﺺ ﺍﻭ ﺭﺍ « ﺧﺎﻣﻮﺵ» ﻭ «ﺧَﻤﻮﺵ» ﻭ « ﺧﺎﻣُﺶ » ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ . ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﻭﯼ ﭘﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺯﺍﺩﻩٔ ﺑﻠﺦ ( ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ، ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﯽ )ﯾﺎ ﻭﺧﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺼﻨﯿﻒ ﺁﺛﺎﺭﺵ (ﻫﻤﭽﻮﻥﻣﺜﻨﻮﯼ ) ﺩﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺎﺭ ﺭﻭﻡ ﻣﯽﺯﯾﺴﺖ . ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﻡ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﯽﭘﺎﺭﺳﯽﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩٔ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﺗﺎﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﯿﺖ ﺍﻭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﻘﺮﯾﺮﺍﺕ ( ﺗﻌﺎﻟﯿﻢ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﺁﻥ رﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻏﯿﺮﺍﺩﺑﯽ ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ )
ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ؛ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﯿﺖ ﻋﺮﺑﯽ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﯿﺖ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﯼ یوﻧﺎﻧﯽ/ ﺗﺮﮐﯽ (ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻠﻤﻊ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻓﺎﺭﺳﯽ ) ﺷﻌﺮ ﺩﺍﺭﺩ.به همین علت به مولانا پیوند دهنده ی ملت ها می گویند.
ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺯﺑﺎﻥ، ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﻪ ﻭ ﺁﺳﯿﺎﯼ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺭﻭﯼ اﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﺮﮐﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺩﻟﯿﻞ ﺍﯾﻦ
ﺍﻣﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺩﺭ ﻃﺮﯾﻘﻪٔﺗﺼﻮﻑ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﯿﻪٔ ﻗﻮﻧﯿﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﻭﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﻟﻮﯼﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ( ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﯿﻦ زﺭﯾﻦﮐﻮﺏ ) ﺑﺮﺁﻥﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﻮﻟﻮﯼ، ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻗﻮﻧﯿﻪ ، ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ .
از مولوی آثار گرانبهایی باقی مانده است که در زمینه آثار منظوم می توان به دو مجموعه ارزشمند مثنوی معنوی و دیوان شمس اشاره کرد.
همچنین فیه مافیه و مجالس سبعه از آثار منثور وی هستند.
#مولوی
#مولانا
- ۱.۵k
- ۰۸ مهر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط