♨️سوال پرسیدند؛
♨️سوال پرسیدند؛
چرا مردم باید بدانند؟ چرا با زدن یکسری از حرفها ولو حقیقت، نمک بر زخم مردمی میپاشید که هیچ کاری از دستشان برنمی آید؟
پاسخ:
اتفاقا مشکل از همینجا شروع میشود که تصور میکنیم مردم عادی هیچ نقشی در تصمیمات کشور ندارند و چون مسئول تصمیمگیر نیستند، پس نباید بدانند چه کسانی و با چه سیاستهایی سفره آنها را کوچک کردهاند!
برادر عزیز! همین مردمی که امروز چشم باز میکنند و میبینند سفرهشان خالی شده، معیشتشان به تنگنا افتاده و نگران آینده فرزندانشان هستند، مشکلات امروزشان نتیجه تصمیماتیست که سالهای قبل در سکوت و بیاطلاعی همین مردم گرفته شده.
روزی که سیاست خصوصیسازی، جهانیسازی قیمتها، آزادسازی اقتصاد و کوچک سازی دولت و شناورسازی نرخ ارز را به اقتصاد کشور تحمیل کردند، چند نفر از مردم میدانستند چه اتفاقی در حال وقوعست؟
وقتی در مجلس سیاست ارزی کشور را "شناور مدیریتشده" تعیین کردند، چند نفر اعتراض کردند؟
اصلا چند نفر میدانستند معنای این عبارت و عواقب این تصمیم چیست و چه آثاری میتواند بر زندگی و معیشتشان داشته باشد؟
اتفاقا بزرگترین سرمایه جریانهای نفوذی و منفعتطلب و غربگرا، همین بیاطلاعی مردم از تصمیمگیریهای اقتصادیست.
حالا به ماجرای بنزین نگاه کنید!
اول بحث افزایش قیمت مطرح میشود، بعد با واژه عدالت بنزینی نسخه انتقال یارانه به انتهای زنجیره را ارائه میکنند.
اما این بار مردم آگاه شدند، سوال میکنند، مطالبه میکنند و نسبت به عواقب تصمیمات هشدار میدهند.
وقتی بحث محدود کردن کارتهای سوخت جایگاهها مطرح میشود، باز همین مردم هستند که حساسیت نشان میدهند و مسئولان را وادار به پاسخگویی میکنند.
چرا؟
چون حالا میدانند پشت بعضی از این عبارات بهظاهر کارشناسی، چه هزینههایی ممکنست به آنها تحمیل شود.
ما سالها شعار میدادیم" ای رهبر آزاده، آمادهایم آماده" اما وقتی رهبر شهیدمان درباره اقتصاد، تولید، عدالت، مبارزه با فساد و خطر سیاستهای غلط اقتصادی و معیشتی و حتی مذاکره هشدار میدادند، چند نفر از ما واقعا میدانستیم مخاطب این هشدارها چه کسانی هستند و چه تصمیماتی برخلاف این جهتگیریها دارد اتخاذ میشود؟
فقط شعار میدادیم...
اگر میخواهیم واقعا تابع ولایت باشیم باید بدانیم تبعیت از ولایت با آگاهی و فهمیدن و عمل به فرامین رهبری معنا پیدا میکند، نه صرفا با تکرار شعار.
مردمی که آگاه باشند میتوانند از سیاستهای درست دفاع کنند، در برابر تصمیمات غلط مطالبهگری و سوال و بازخواست کنند و اجازه ندهند عدهای پشت عناوین فریبنده کارشناس و مشاور و... منافع عمومی را قربانی منافع گروه و حزب و جناح و دوستان خود کنند.
نماینده مجلسی که میداند حالا مردم از آثار تصمیمات ارزی و اقتصادی او اطلاع دارند و میفهمند و آگاه هستند و فردا باید درباره رای خودش به مردم پاسخگو باشد، دیگر به راحتی نمیتواند به هر سیاست زیانباری رای بدهد.
اما وقتی مردم ندانند، آن فرد تصمیمگیر هم نگرانی از بازخواست مردم و افکار عمومی که بی اطلاعست، نخواهد داشت و هرکاری دلش بخواهد میکند
ضمنا چرا باید از نظام کینه به دل بگیرید؟
چرا باید خطای یک وزیر، یک نماینده یا یک جریان اقتصادی را به حساب اصل نظام نوشت؟
اتفاقا وقتی مردمی که با سفره خالی مواجه هستند و عوامل واقعی مشکلات را بشناسند، بهتر میتوانند میان نظام و مسئولانی که با تصمیمات غلط به کشور خسارت زدند، تفاوت قایل شوند و انگشت اتهام را از نظام و رهبری مظلوم بردارند.
نمک پاشیدن روی زخم مردم، آگاه کردن آنها از علت زخمی شدنشان نیست!
نمک پاشیدن آنجاست که اجازه بدهیم همان سیاستهای خسارتبار دائم تکرار شود و مردم هر روز فقیرتر شوند، بدون اینکه بدانند چه کسانی و چگونه این بلا را بر سر معیشتشان آوردهست.
مردم اگر دیروز نمیدانستند و خسارت دیدند، امروز باید بدانند تا فردا اجازه تکرار خسارتها را ندهند.
اگر آگاهی مردم بیاثر بود، این همه هزینه برای ناآگاه نگه داشتن مردم و مدیریت افکار عمومی و توجیه تصمیمات اقتصادی و تغییر ذهنیت جامعه از طرف ابنجماعت صرف نمیشد!
اینکه عموم مردم را عوام بنامیم و تصور کنیم چون در جایگاه تصمیمگیری نیستند، پس دانستن حقایق فایدهای ندارد، دقیقا همان نگاهیست که راه را برای تصمیمگیریهای بدون پاسخگویی برای مسببین باز میکند.
مردم قرار نیست تا ابد هزینه تصمیمات دیگران را بدهند و حتی ندانند چه کسی آنها را به این روز انداخته!
اساس حکومت عدل علوی بر آگاهی مردم، و اساس حکومت ظلم اموی بر جهل مردم استوارست!
جهل مردم علی(ع ) را خانه نشین کرد نه شمشیر معاویه.
📌 خبر فوری سراسری
بزرگترین کانال خبری تحلیلی ایران
@fori_sarasari
چرا مردم باید بدانند؟ چرا با زدن یکسری از حرفها ولو حقیقت، نمک بر زخم مردمی میپاشید که هیچ کاری از دستشان برنمی آید؟
پاسخ:
اتفاقا مشکل از همینجا شروع میشود که تصور میکنیم مردم عادی هیچ نقشی در تصمیمات کشور ندارند و چون مسئول تصمیمگیر نیستند، پس نباید بدانند چه کسانی و با چه سیاستهایی سفره آنها را کوچک کردهاند!
برادر عزیز! همین مردمی که امروز چشم باز میکنند و میبینند سفرهشان خالی شده، معیشتشان به تنگنا افتاده و نگران آینده فرزندانشان هستند، مشکلات امروزشان نتیجه تصمیماتیست که سالهای قبل در سکوت و بیاطلاعی همین مردم گرفته شده.
روزی که سیاست خصوصیسازی، جهانیسازی قیمتها، آزادسازی اقتصاد و کوچک سازی دولت و شناورسازی نرخ ارز را به اقتصاد کشور تحمیل کردند، چند نفر از مردم میدانستند چه اتفاقی در حال وقوعست؟
وقتی در مجلس سیاست ارزی کشور را "شناور مدیریتشده" تعیین کردند، چند نفر اعتراض کردند؟
اصلا چند نفر میدانستند معنای این عبارت و عواقب این تصمیم چیست و چه آثاری میتواند بر زندگی و معیشتشان داشته باشد؟
اتفاقا بزرگترین سرمایه جریانهای نفوذی و منفعتطلب و غربگرا، همین بیاطلاعی مردم از تصمیمگیریهای اقتصادیست.
حالا به ماجرای بنزین نگاه کنید!
اول بحث افزایش قیمت مطرح میشود، بعد با واژه عدالت بنزینی نسخه انتقال یارانه به انتهای زنجیره را ارائه میکنند.
اما این بار مردم آگاه شدند، سوال میکنند، مطالبه میکنند و نسبت به عواقب تصمیمات هشدار میدهند.
وقتی بحث محدود کردن کارتهای سوخت جایگاهها مطرح میشود، باز همین مردم هستند که حساسیت نشان میدهند و مسئولان را وادار به پاسخگویی میکنند.
چرا؟
چون حالا میدانند پشت بعضی از این عبارات بهظاهر کارشناسی، چه هزینههایی ممکنست به آنها تحمیل شود.
ما سالها شعار میدادیم" ای رهبر آزاده، آمادهایم آماده" اما وقتی رهبر شهیدمان درباره اقتصاد، تولید، عدالت، مبارزه با فساد و خطر سیاستهای غلط اقتصادی و معیشتی و حتی مذاکره هشدار میدادند، چند نفر از ما واقعا میدانستیم مخاطب این هشدارها چه کسانی هستند و چه تصمیماتی برخلاف این جهتگیریها دارد اتخاذ میشود؟
فقط شعار میدادیم...
اگر میخواهیم واقعا تابع ولایت باشیم باید بدانیم تبعیت از ولایت با آگاهی و فهمیدن و عمل به فرامین رهبری معنا پیدا میکند، نه صرفا با تکرار شعار.
مردمی که آگاه باشند میتوانند از سیاستهای درست دفاع کنند، در برابر تصمیمات غلط مطالبهگری و سوال و بازخواست کنند و اجازه ندهند عدهای پشت عناوین فریبنده کارشناس و مشاور و... منافع عمومی را قربانی منافع گروه و حزب و جناح و دوستان خود کنند.
نماینده مجلسی که میداند حالا مردم از آثار تصمیمات ارزی و اقتصادی او اطلاع دارند و میفهمند و آگاه هستند و فردا باید درباره رای خودش به مردم پاسخگو باشد، دیگر به راحتی نمیتواند به هر سیاست زیانباری رای بدهد.
اما وقتی مردم ندانند، آن فرد تصمیمگیر هم نگرانی از بازخواست مردم و افکار عمومی که بی اطلاعست، نخواهد داشت و هرکاری دلش بخواهد میکند
ضمنا چرا باید از نظام کینه به دل بگیرید؟
چرا باید خطای یک وزیر، یک نماینده یا یک جریان اقتصادی را به حساب اصل نظام نوشت؟
اتفاقا وقتی مردمی که با سفره خالی مواجه هستند و عوامل واقعی مشکلات را بشناسند، بهتر میتوانند میان نظام و مسئولانی که با تصمیمات غلط به کشور خسارت زدند، تفاوت قایل شوند و انگشت اتهام را از نظام و رهبری مظلوم بردارند.
نمک پاشیدن روی زخم مردم، آگاه کردن آنها از علت زخمی شدنشان نیست!
نمک پاشیدن آنجاست که اجازه بدهیم همان سیاستهای خسارتبار دائم تکرار شود و مردم هر روز فقیرتر شوند، بدون اینکه بدانند چه کسانی و چگونه این بلا را بر سر معیشتشان آوردهست.
مردم اگر دیروز نمیدانستند و خسارت دیدند، امروز باید بدانند تا فردا اجازه تکرار خسارتها را ندهند.
اگر آگاهی مردم بیاثر بود، این همه هزینه برای ناآگاه نگه داشتن مردم و مدیریت افکار عمومی و توجیه تصمیمات اقتصادی و تغییر ذهنیت جامعه از طرف ابنجماعت صرف نمیشد!
اینکه عموم مردم را عوام بنامیم و تصور کنیم چون در جایگاه تصمیمگیری نیستند، پس دانستن حقایق فایدهای ندارد، دقیقا همان نگاهیست که راه را برای تصمیمگیریهای بدون پاسخگویی برای مسببین باز میکند.
مردم قرار نیست تا ابد هزینه تصمیمات دیگران را بدهند و حتی ندانند چه کسی آنها را به این روز انداخته!
اساس حکومت عدل علوی بر آگاهی مردم، و اساس حکومت ظلم اموی بر جهل مردم استوارست!
جهل مردم علی(ع ) را خانه نشین کرد نه شمشیر معاویه.
📌 خبر فوری سراسری
بزرگترین کانال خبری تحلیلی ایران
@fori_sarasari
- ۱۵۲
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط